सदा ध्यानयोगनिष्ठः पुरुषः मोक्षफलमवाप्नोति। आत्मनः साक्षात्कारः तु परं पदं ददाति। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यशास्त्रे बदरिकाश्रममाहात्म्यवर्णनं नाम एकचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ रहस्यकर्मणो माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि। देववचनानि श्रुत्वा धर्मकामया पृथ्वी देवी सौम्यभावेन जनार्दनं प्राह— “स्त्रियः, यथात्वया प्रोक्तं, जीवनशक्त्या च बलहीनाः। पुरुषाः तु अत्र भुञ्जानाः रजसा परमानन्दमवाप्नुवन्ति।” तस्याः मधवीवचनं श्रुत्वा माधवः पुनः उवाच। श्रीवराहः उवाच— “मया परमं रहस्यं पृष्टं, यत् मम भक्तानां सुखदं भवति। हे देवि, या रजसा स्पृष्टा मम कर्मसु भक्त्या युक्ता च भवति, यदि सा तादृशी अवस्था अस्ति, तर्हि भुक्त्वा वा शरीरधारणेन वा सा दोषं नाप्नोति, रजस्वला अपि सति। अनादिनिधनाजन्मरहितदिव्येश्वरं नमामि; रजस्वलायाः या क्रिया सा न कदापि मलिनत्वं जनयति। पंचमे दिने स्नात्वा, हे सुभगे, सा यथोचितं कर्म कुर्वीत, मन्मना मयि भक्त्या युक्ता च। पृथ्वी पुनरुवाच— ‘कथं ताः दोषात् जन्मबन्धनात् च विमुच्यन्ते?’ श्रीवराहः प्रत्युवाच— ‘मयि संन्यासयोगेन, मम कर्मसु भक्त्या, एकचित्तः दृढव्रतः मम योगेषु संन्यासयुक्तः, यः परमं पदं इच्छति, स ज्ञानसंन्यासयोगेन अपि। मनो बुद्धिरहंकारश्च शरीरीणां वशे न स्यात्। समचित्ताः ये मां प्रपद्यन्ते, ते न लिप्यन्ते, हे नराः। मयि मनः समं चेत्, तस्य कर्म न भवति। यत् कर्म करोति, तत् पद्मपत्रमिव जलस्थम्। रात्रौ वा दिवा, क्षणमात्रं लवमपि, सदा दिवानिशं नानाकर्माणि कुर्वन्, जाग्रन् स्वपन्, शृण्वन् पश्यन्, पापिष्ठः चाण्डालः वा पतितब्राह्मणः अपि, ये यज्ञशीलाः, सर्वधर्मविदः, ज्ञानतपसा शोधिताः, मम कर्माणि कुर्वन्तः, हृदि मां शरणं यान्ति, येषां मनः शान्तम्, ते अपि मम प्रिया एव, हे देवी। परन्तु, मोहिता ये मनसा, ते अधमाः दुःखमाप्नुवन्ति। ज्ञानं योगं च परित्यज्य, एकचित्तः मां पूजयेत्। यः मनसा सदा मयि स्थितः, दृढव्रतः मां पूजयति, स च, हे पृथ्वि, सर्वं मया पूर्वं भूतानां कृते सृष्टम्। एकचित्तः मां तुष्टुमिच्छन्, तस्य पितरः दश पूर्वे दशोत्तरं च मुक्ताः स्युः। काममोहौ परित्यज्य, पितृणां कृते भार्यां उपगच्छेत्। तृतीयां न स्पृशेत्, न चतुर्थीं कदापि। अनन्तरं जले स्नात्वा शुद्धवस्त्राणि धारयेत्। तस्य पितरः शुक्रं पिबन्ति—एवं न संशयः।” एवं श्रीवराहपुराणे रहस्यकर्मणो माहात्म्यं भगवता प्रतिपादितम्।