सर्वे देवाः तदा पितामहम् उपगम्य सम्बोधितवन्तः। तेषां देवतानां वचनानि श्रुत्वा, ब्रह्मा लोकपितामहः तान् अवलोक्य, देवाः गन्धर्वैः सिद्धैः महर्षिभिः च सह तत्र समागताः। तत्र देवा इन्द्रप्रमुखाः मां दृष्टवन्तः। तदा ते मां प्रार्थयन्ते—"रक्ष मां, हे हृषीकेश, परया कृपया।" अहं यः यः दृष्टवान्, सः परमं सुखं प्राप्तवान्। यः कश्चित् अत्र स्नानं करोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति, अत्र संशयः नास्ति। यः कश्चित् अत्र मम कर्मसु प्रवृत्तः प्राणान् त्यजति—सः अपि परमं गतिं प्राप्नोति। यः कश्चित् पवित्रं बदर्याश्रमं स्मरति, यत्र कुत्रापि स्यात्, सः अपि पुण्यफलम् आप्नोति। यः कश्चित् एतत् नित्यं शृणोति, वा मम भक्तः यः सततं पठति—सः अपि मोक्षफलम् आप्नोति। यः सदा ध्यानयोगे प्रवर्तते, सः मोक्षफलम् अपि लभते। यः आत्मानं वेत्ति, सः परमां स्थितिम् आप्नोति। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यशास्त्रे एकचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः—"बदर्याश्रममाहात्म्यवर्णनम्"—समाप्तम्। अथ गूढकर्मणः माहात्म्यं प्रवक्ष्ये। देवतानां वचनानि श्रुत्वा, धर्मकामया पृथिवी तं जनार्दनं प्रार्थयामास। सा पृथिवी सुमधुरया वाचा उवाच—"स्त्रियः दुर्बलाः आयुष्या च बलतः च, यथा त्वया वर्णितम्। पुरुषाः तु अत्र भोजनकाले एव रजसा परमानन्दं प्राप्नुवन्ति।" माधव्या एतानि वचनानि श्रुत्वा, माधवः तदा प्रहसन् उवाच—"श्रीवराह उवाच—परमं रहस्यं यत् मम भक्तानां सुखदं, तत् पृष्टम्। हे देवी, या स्त्री रजसा स्पृष्टा मम कर्मसु प्रवृत्ता स्यात्, यदि तादृशी अवस्था अस्ति, तर्हि सा भोजनकाले वा शरीरोपजीवने, दोषम् न आप्नोति, रजस्वला अपि यदि खादति।" "अनाद्यन्तं अजं दिव्यं प्रभुं नमामि। या रजस्वला स्त्री यानि कर्माणि करोति, तैः सा कदापि मलिनता न प्राप्नोति। पंचमे दिने स्नात्वा, सुभगे, सा पुनः स्वकर्माणि यथायोग्यं कुर्यात्, मयि चित्तं स्थिरीकृत्य, मयि भक्त्या युक्ता।" पृथिव्युवाच—"कथं ताः दोषात् जन्मबन्धनात् च मुक्ताः भवन्ति?" श्रीवराहः प्रत्युवाच—"मयि संन्यासयोगेन, मम कर्मसु भक्त्या, एकचित्ताः, दृढव्रताः, मम योगेषु संन्यासयुक्ताः, वा ज्ञानसंन्यासयोगेन परमां स्थितिं इच्छन्ति, ते दोषात् मुक्ताः भवन्ति।" "मनः बुद्धिः चित्तं च देहिनां वशे न स्यात्। समचित्ताः ये मां प्रपद्यन्ते, ते मलिनः न भवन्ति, हे मानवाः। यदि मनः मयि समं, तर्हि तस्य कर्म नास्ति। यत् कर्म करोति, तत् पद्मपत्रमिव जले भवति।" "रात्रौ वा दिवा वा क्षणमात्रं निमेषमपि, सदा अहर्निशं नानाविधानि कर्माणि कुर्वन्, जाग्रन् वा स्वपन्, शृण्वन् वा पश्यन्, पापिष्ठः चाण्डालः अपि, धर्मात् च्युतः ब्राह्मणः अपि, ये यज्ञकारिणः सर्वधर्मवित् ज्ञानसंस्कृताः, ये मम कर्माणि कुर्वन्ति, मयि हृदि शरणं गृहीत्वा, येषां चित्तं शान्तम्, हे देवि, ते अपि मम प्रियाः।