श्रीवराह उवाच— एष ते, निष्पापे, कोकमुखाख्यः रमणीयो देशः मया वर्ण्यते। तत्र जलबिन्दुशैलात्, भूमौ स्थितनगरात्, यः पुरुषः सर्वासां आसक्तीनां परित्यागं कृत्वा मम लोकमाप्नोति। तस्मिन्शैले भूमौ पतन्त्यः स्रवन्त्यः स्रोता इव मुसलवत् दृश्यन्ते। यः तत्र स्नानं करोति, स सहस्राग्निष्टोमफलमवाप्नोति, स्वकर्मसु न मुह्यति, परं फलमवाप्नोति। स विशालायां शुद्धायां च स्थले जायते, मम मार्गं अनुवर्तते। स मम एतदुत्तमं रूपं पश्यति—नात्र संशयः। एतत्, हे पृथिवि, न कश्चन जानाति, वराहेण रक्षिते त्वयि। स क्रौञ्चद्वीपे जायते, मम भक्त्यै एकचित्तः। सर्वासक्तिं परित्यज्य, स मम लोकं गच्छति। यत्र, हे पृथिवि, मम दन्ताघातेन त्वं उद्धृता—यः सर्वपापैः विशुद्धः, स मम लोकमवाप्नोति। यत्र पञ्च शिलाः विष्णुनाम्नि लक्षिताः, तत्र गोमेदद्वीपे मम पन्थाः अनुसर्यते। स सर्वपापविनिर्मुक्तः, शुद्धचित्तः, मां पश्यति। अत्र चत्वारः स्रोतसो गिरिशिखरात् अवतीर्य पतन्ति। कुशद्वीपं प्राप्त्वा, स मम लोकेषु वसति। तम् न देवाः जानन्ति—किं पुनः मनुष्याः अन्ये वा। यः मम कर्मसु निष्ठः, स पुष्करद्वीपे जायते। सर्वपापविनिर्मुक्तः, स मम लोकमवाप्नोति। अत्र पञ्च स्रोतांसि गिरिवनान्तरे पतन्ति। यदि कुशद्वीपे जायते, मम कर्मसु निष्ठः, तर्हि कुशद्वीपात् पतित्वा ब्रह्मलोकमवाप्नोति। तत्र पञ्चरात्रं उपोष्य स्नानं कारयेत्। मम मार्गं अनुसृत्य, स सूर्यलोकस्थाने वसति। सूर्यलोकमतिक्रम्य, ततः स मम लोकमवाप्नोति। अत्र, हे देवी, एकः स्रोतः शिलासमूहात् पूर्णः पतति। सप्तरात्रं उपोष्य, मम कर्मसु निष्ठः, सप्तद्वीपेषु विचरति। सप्तद्वीपानतिक्रम्य, स मम लोकमवाप्नोति। एकः पुण्यः स्रोतः गिरिगुहायां भूमौ पतति। स वैश्यः वा शूद्रः वा भवति, मम कर्मसु निष्ठः। स मित्रैः सह यथाविधि दानैः यज्ञं कृत्वा मां प्राप्नोति। अत्र एकं स्रोतः वटमूलनिविष्टं पतति। यावन्ति वटपत्राणि तत्र मम परमशिखरे, तावत्संख्यया स तिष्ठति, मम मार्गमनुसरन्। ततः अग्निरूपं धारयित्वा, स मम लोकमुपैति। तत्र एकः घृतपूरितघटसमानः स्रोतः पतति। स चतुर्वेदविद्भवति, मम कर्मसु निष्ठः। यः तत्र पञ्चरात्रं वसित्वा स्नानं करोति— एवं श्रीवराहदेवेन पृथिव्यै पुण्यतीर्थस्य, पर्वतस्य, स्रोतसां च माहात्म्यं, मम मार्गस्य च फलश्रुतिं कथितम्।