पूर्वं यत् स्थानं कोकामुखं मया निगदितम्, तत् लोहार्गलनाम्नि विख्यातं, यत्र म्लेच्छराजः निवसति। तत्र साक्षात् तस्य तीर्थैः सह, मम वासः, चराचरं जगत् सम्पूर्णं दृश्यते। ये जनाः, हे देवि, मां च मम रहस्यं च, मम इच्छापथं च जानन्ति, ते एव तत्त्वं गच्छन्ति। तदा भगवतः वचनं श्रुत्वा, पृथिवी इदं वचनं अब्रवीत्—"कथं तद् उत्तमं कोकामुखं? त्वं तद् मम वक्तुम् अर्हसि।" श्रीवराहः प्रत्युवाच—"कोकामुखात् श्रेष्ठं स्थानं नास्ति, न च किमपि कोकामुखात् प्रियं अस्ति। यः जनः कोकामुखं गत्वा पुनः निवर्तते, सः फलं न प्राप्नोति। या तीर्थानि त्वया पृष्टानि, हे पृथिवि, तेषु कोकामुखसमं किञ्चिद् न अभूत् न भविष्यति। तत्र मम परमं रूपं, यद् गूढं, जनाः न जानन्ति।" श्रीवराहः पुनः उवाच—"यद् रम्यम् कोकामुखं, यत् तव वर्णयामि, हे निष्पापे, जलबिन्दुनाम्नि पर्वते, भूम्यां नगरे, तत्र यः सर्वं सङ्गं त्यजति, सः मम लोकं प्राप्नोति। पर्वततः भूमौ पतन्, यः प्रवाहः मुसलसदृशः, तत्र मानवः सहस्राग्निष्टोमस्य फलं प्राप्नोति, सः कर्मणि न मोहं गच्छति, उत्तमं फलम् अवाप्नोति। सः विस्तीर्णे शुद्धे स्थले जन्म लभते, मम पथं अनुगच्छति। सः मम परमं रूपं पश्यति, नात्र संशयः।" "एतत्, हे पृथिवि, न कश्चित् जानाति, यत् वराहेण रक्षितम्। सः क्रौञ्चद्वीपे जायते, पूर्णतः मम पूजारतः। सर्वं सङ्गं परित्यज्य, सः मम लोकं गच्छति। यत्र, हे पृथिवि, त्वं मम दन्ताघातेन उद्धृता, तत्र यः सर्वपापात् शुद्धः, सः मम लोकं प्राप्नोति। यत्र पञ्च शिलाः विष्णुनाम्ना अंकिताः, तत्र गोमेदानाम्नि द्वीपे मम पथं अनुगच्छति। सः पापमुक्तः, शुद्धहृदयः, मां पश्यति।" "अत्र चत्वारः प्रवाहाः पर्वतशिखरात् पतन्ति। कुशद्वीपं प्राप्य, सः मम लोकेषु वसति। तं देवाः अपि न जानन्ति, किं पुनः मनुष्याः। यः मम कर्मसु रतः, पुष्करद्वीपे जायते। सः पापमुक्तः, मम लोकं प्राप्नोति। अत्र पञ्च प्रवाहाः पर्वतकुञ्जेषु पतन्ति। यदि कुशद्वीपे जन्म, मम कर्मसु रतः, कुशद्वीपात् पतित्वा ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र मानवः पञ्चरात्रं उपवासी स्नानं कुर्यात्। मम पथं अनुगम्य, सः सूर्यलोकं प्राप्त्वा तत्र वसति। सूर्यलोकं अतिक्रम्य, सः मम लोकं प्राप्नोति।" "अत्र, हे देवि, एकः प्रवाहः शिलासमूहात् पूर्णः पतति। सप्तरात्रं उपवासी, मम कर्मसु रतः, सप्तद्वीपेषु विचरति। सप्तद्वीपं अतिक्रम्य, सः मम लोकं प्राप्नोति।