स तदा तस्य चाण्डालस्य प्रति मधुराणि वचनानि उक्तवान्। चाण्डालः यः धर्माचरणे अज्ञानः आसीत्, यस्य मनः एवं प्रवृत्तम्, तस्य प्रति स पुनः ब्रह्मराक्षसस्य अपि मधुराणि वचनानि उक्तवान्। तथापि, सत्यं सर्वदा वक्तव्यं, हे ब्रह्मराक्षस। स तदा व्रते स्थितः चाण्डालस्य प्रति मधुराणि वचनानि उक्तवान्। ततः उक्तवान्—यदि आत्मनः जीवितम् इच्छसि, तदा मम गीतस्य फलम् दत्त्वा। ब्रह्मराक्षसस्य वचनानि श्रुत्वा चाण्डालः प्रत्युत्तरम् दत्तवान्। स उक्तवान्—‘अहं खादितुम् इच्छामि’, तव गीतस्य फलम् किम् इच्छसि मत्तः? ब्रह्मराक्षसः उक्तवान्—‘गीतस्य फलात् एकं परमं पुण्यं एव दत्त्वा’। राक्षसस्य वचनानि श्रुत्वा, गीतस्य लोभेन चाण्डालः उक्तवान्—‘हे ब्रह्मराक्षस, तव इच्छितं गीतस्य फलम् न दास्यामि’। चाण्डालस्य वचनानि श्रुत्वा राक्षसः पुनः उक्तवान्—‘एतेन गीतस्य फलात् अहं मोक्षितः’। तदा चाण्डालः विस्मयेन पूर्णः स्नेहपूर्णानि वचनानि उक्तवान्। कर्मदोषात् स राक्षसत्वं प्राप्तवान्। स यः सूत्रमन्त्रात् पतितः, यज्ञकर्मणि स्थितः आसीत्। एकदा यज्ञस्य प्रवृत्ते समये, दैवयोगेन, पंचमे रात्रौ, यज्ञकर्म अपूर्णे, तेन पापकर्मणा राक्षसत्वं प्राप्तम्। तत्र, सूत्रविहीनः पितृकर्म अकरोत्। तस्य कर्मदोषात् राक्षसयोनि जन्म प्राप्तम्। ततः राक्षसः तानि वचनानि श्रुत्वा उक्तवान्—‘तथास्तु’। चाण्डालः उक्तवान्—‘शुद्धचित्तः सन् मुच्यसे चेत्, तव फलम् दास्यामि’। स उक्तवान्—‘स दुःखात् मोचयति’, तं वरम् दत्तवान्। स शुद्धः निर्मलः च शरदिन्दुवत् जातः, हे पुण्ये। महाकर्माणि कृत्वा ब्रह्मपदं प्राप्तवान्। मम जाग्रतः, हे बुद्धिमन्, गीतम् गायतम्। सर्वसङ्गं परित्यज्य, मम लोकम् याति। सर्वसङ्गविहीनः मम लोकम् गच्छति। यस्य गीतध्वनिना संसारसागरम् तरति। येन मानवेन स्वबलात् देवसंघः जितः। नवसहस्रवर्षाणि च नवशतवर्षाणि च। स कुबेरलोकात् पतितः, यथा इच्छति तथा गच्छति। अहं ते कथयामि, हे पृथिवि, तस्य नृत्यतः—श्रुणु, येन मानवः संसारबन्धनम् छित्वा याति। त्रिसहस्रवर्षाणि च त्रिशतवर्षाणि च। एतत् फलम्, हे सुशोणि, मम कर्मभक्तस्य। स मम भक्तः संसारबन्धनात् मुक्तः जातः। जम्बुद्वीपम् प्राप्त्वा स राजा राज्ञाम् जातः। स मम भक्तः, मम कर्मभक्तः जातः। यः मां नयति, हे पृथिवि, मम कर्ममार्गे स्थितः।