ततः पद्मनयनः स चाण्डालं सम्बोध्य वाक्यमुवाच— "मा गच्छ तत्र, यत्र स पापात्मा राक्षसः वर्तते।" इति। तस्य वचः श्रुत्वा स चाण्डालः व्रते दृढनिश्चयः सन् प्रत्युवाच, "न यथावद्वदसि तथा अहं करिष्यामि। सत्ये सर्वं जगद्व्याप्तं, सत्ये एव कुलस्य प्रतिष्ठा। न कदापि अहं तद् त्यक्त्वा असत्यं भविष्यामि।" एवमुक्त्वा स चाण्डालः सत्यव्रते स्थितः सदा बभूव। स चाण्डालः पुनः सस्मितं ब्रुवन् तम् उवाच— "अहम् आगतः, भगवन्, मा विलम्बस्व, खाद। यथेष्टं मे अङ्गानि खाद। आत्मानं तृपय, यद् मे हितं तत् कुरु।" तदा स भगवान् तं चाण्डालं मधुरया वाचा सम्बोध्य उवाच। आचारविहीनं चित्तं तं चाण्डालं प्रति तथा मधुरं वाक्यं ब्राह्मराक्षसं प्रति अपि उवाच। तथापि, "सत्यं एव सदा वक्तव्यं, हे ब्राह्मराक्षस," इति पुनः मधुरं वाक्यं सत्यव्रते स्थितं चाण्डालं प्रति उवाच। ततः स ब्राह्मराक्षसः उवाच— "यदि आत्मनः जीवितं इच्छसि, तर्हि मम गीतस्य फलं दद।" तस्य वचः श्रुत्वा चाण्डालः प्रत्युवाच— "अहम् उक्तवान् 'खादिष्यामि' इति, किम् गीतस्य फलं इच्छसि?" ब्राह्मराक्षसः पुनः उवाच— "एकं गीतफलं मे देहि।" राक्षसस्य वाक्यं श्रुत्वा, स गीतलोभात् चाण्डालः प्रत्युवाच— "न अहं तव इच्छितं गीतफलं ददामि, हे ब्राह्मराक्षस।" तस्य वचः श्रुत्वा राक्षसः पुनरपि वाक्यमुवाच— "एतेन गीतफलेन मया मोक्षः प्राप्तः।" तद् आश्चर्यं श्रुत्वा चाण्डालः मधुरया वाचा पप्रच्छ। स राक्षसः स्वकर्मदोषात् राक्षसत्वं प्राप्त इति न्यवेदयत्। "सूत्रमन्त्रात् पतितः सन् अपि यज्ञकर्मसु स्थितः, कदाचिद् यज्ञे प्रवृत्ते दैवयोगात् पञ्चमे अह्नि अपूर्णकर्मणि, तत्र दुष्कृत्य कारणात् राक्षसत्वम् आपन्नः। तत्र सूत्राभावे पितृकर्म अकरवम्। तस्य दोषात् राक्षस्यां जातः।" ततः राक्षसः तस्य वाक्यानि श्रुत्वा, "एवं भवतु," इति प्रत्युवाच। चाण्डालः अपि उवाच— "शुद्धचित्तः सन् यदि मुक्तः स्याः, तर्हि गीतफलं ददामि।" स तस्मै वरं दत्त्वा उवाच— "सः क्लेशात् मोचयति इति," इति। सः शुद्धः निर्मलः जातः, शरदिन्दुवत्, पुण्यकर्मा ब्रह्मपदं प्राप्तवान्। "मम जाग्रतः, हे विप्र, गीतं गायितं। यः सर्वासक्तिं त्यक्त्वा मम लोकं प्राप्नोति। सर्वासक्तिं परित्यज्य मम लोकं यान्ति। यस्य गीतध्वनिना संसारसागरं तर्यते।