बहूनि वर्षाणि गीतानि गायन् कश्चन चाण्डालः कौमुदीमासस्य शुक्लपक्षे द्वादश्यां तिथौ जागरूकः तत्र स्थितः। तस्मिन्नहनि, सः चाण्डालः ब्रह्मराक्षसस्य गृहीतः अभवत्। स दुःखेन च पीडया क्लिश्यमानः किंचित् अपि न शशाक चलितुम्। ब्रह्मराक्षसः तम् उद्दिश्य पप्रच्छ—"किं मयि त्वया कृतम्, येन त्वं एवं धावसि?" ततः स मांसभक्षी, मानुषमांसलालसः, तं चाण्डालं प्रति वचनम् अवदत्—"सृष्टिकर्त्रा नियतं मम उपवासभङ्गसमये त्वमेव भोजनं निश्चितम्। तेन सृष्टिकर्त्रा मम यः परमानन्दः विधीयते, तं प्राप्स्यामि।" तदा सः चाण्डालः, मयि दृढभक्त्या स्थितः, तं राक्षसं तर्पयितुम् इच्छन् अवस्थितः। राक्षसः अपि अवदत्—"यत् सृष्टिकर्त्रा तुभ्यं दत्तम्, तत् नूनं कर्तव्यम्।" चाण्डालः प्रातरुत्थाय तत्र गतः, विधिपूर्वकं हरिं सम्पूज्य, विष्णोः तुष्ट्यर्थं व्रतम् अकरोत्। तस्य वचनं श्रुत्वा, तृष्णया पीडितः ब्रह्मराक्षसः, विवृतमुखः तम् अपृच्छत्—"पुनः प्रत्यागन्तुम् इच्छसि किम्?" तदा सः चाण्डालः, पूर्वकृतदोषदूषितः अपि सन्, राक्षसं प्रति प्रतिज्ञाम् अवदत्—"शृणु मे प्रतिज्ञां, येन पुनः आगतः। सत्येन पुनः प्रत्यागमिष्यामि; यदि त्वं विश्वसि, तर्हि मां मुञ्च।" सः पुनः अवदत्—"सत्येन ब्रह्मनिष्ठाः ऋषयः सिद्धिम् आप्नुवन्ति। सत्येन राजानः स्त्रियश्च विजयं प्राप्नुवन्ति; एते कदापि अनृतं न वदन्ति। सत्येन सूर्यः प्रकाशते, सत्येन चन्द्रः हर्षयति। यदि न पुनः आगमिष्यामि, तर्हि अब्धकृत्यव्रतानां गतिम् आप्नोमि। यदि न पुनः आगमिष्यामि, तां गतिम् प्राप्स्यामि। यदि न पुनः आगमिष्यामि, तां गतिम् प्राप्स्यामि। यदि न पुनः आगमिष्यामि, तेषां गतिम् प्राप्स्यामि।" एवं मधुरं वचनं उक्त्वा राक्षसः तम् अवदत्—"शीघ्रं गच्छ, नमः ते।" सः मयि भक्त्या स्थितः, पुनः मम कृते गीतानि गायिष्यति। चाण्डालः "नारायणाय नमः" इति उक्त्वा प्रतिनिवृत्तः। राक्षसः अपि दृढनिश्चयं चाण्डालं प्रति मधुरं वचनम् अवदत्। सः तम् स्थूलपिशाचं विदित्वा अवदत्—"अत्र त्वं न म्रियस्व।" चाण्डालः अपि उक्तवान्—"पूर्वमेव मया राक्षसस्य भक्षणाय स्वीकृतम्।" तदा पद्मनयनः सः चाण्डालं प्रति अवदत्—"मा गच्छ तत्र, यत्र सः पापराक्षसः अस्ति।" तस्य वचनं श्रुत्वा, व्रते दृढः चाण्डालः प्रत्यवदत्—"यथोक्तं त्वया, तथा न करिष्यामि।" "सर्वं जगत् सत्ये प्रतिष्ठितम्, वंशः अपि सत्ये एव स्थितः। नाहं कदापि तद् परित्यज्य अनृतवान् भविष्यामि।" इत्येवम् उक्त्वा, चाण्डालः अपि सत्यव्रते सदा स्थितः। सः राक्षसं प्रति अवदत्—"आगतः अस्मि, भगवन्; मा विलम्बस्व, खाद। यथेष्टं मम अङ्गानि खाद। आत्मानं तर्पय; यत् मम हितं तत्तत्त्वतः कुरु।