स्वर्गे यावन्ति सहस्राणि दिव्यानां वर्षाणां तावन्ति कालानि जनः तत्र मोदते। ततः सः विशालायां शुद्धायां च कुलपरम्परायां, धनधान्यसमृद्धायां जातिम् उपजायते। कुशद्वीपं प्राप्य, सहस्रवर्षाणि तत्र वसति। कुशद्वीपात् पतित्वा, मम कर्मसु भक्तः, तस्य तेन शक्त्या, मम कर्मसु नित्यं प्रवृत्तः, हे देवि, सः मम सर्वाणि तीर्थानि निवेशनानि च स्थापयति। अधुना गोमयस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि, तच्छृणु, हे वसुधे। यः कश्चित् समीपे दूरस्थः वा गोमयं आनयति, तस्य नेतारं स्वर्गलोके पूजयन्ति। एकादशसहस्राणि एकादशशतानि वर्षाणि सः तत्र पूज्यते। सः मम भक्तरूपेण, सर्वधर्मविदां श्रेष्ठः, जातः भवति। यः यथाविधि गोमयं वहति, सः मम लोकं प्राप्नोति। हे सुभगे, तस्य पुण्यं यथार्थं निरवधिकं शृणु। तावन्ति सहस्रवर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। यः राजा क्रौञ्चद्वीपात् पतितः, स धर्मात्मा भवति। शौचकर्म विषये वक्ष्यामि, तच्छृणु, हे पृथिवि। सः शुद्धः, भगवति भक्तः, निर्मलः, निष्पापः च भवति। तावन्ति शतानि वर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। तत्र चिरकालं स्थित्वा, स राजा धर्मात्मा भवति। ततः शुद्धः, मम कर्मसु भक्तः, सः श्वेतद्वीपं गच्छति। ये गीतगानं कुर्वन्ति, मम कर्मसु प्रवृत्तचित्ताः, गीतस्य यावन्ति अक्षरपङ्क्तयः, तावन्ति पुण्यानि लभन्ते। सः सुन्दरः, गुणवान्, सिद्धः, सर्ववेदविदां श्रेष्ठः, जातः भवति। पुनः सः मम भक्तरूपेण, इन्द्रलोकमार्गे प्रतिष्ठितः भवति। इन्द्रलोकात् पतित्वा, मम गीतभक्तः, सः पृथिव्यां वैष्णवेषु प्रतिष्ठितः जातः भवति। मम प्रसादेन, शुद्धात्मा सः मम लोकं प्राप्नोति। एवं सुतः उवाच—अञ्जलिं कृत्वा पृथिवी पुनः प्रत्युवाच। सा उवाच—के ते महाबलाः ये गीतशक्त्या सिद्धिम् आप्नुवन्? वराह उवाच—दूरस्थः अपि यो मयि जागरूकः, भक्त्या स्थितः, बहूनि वर्षाणि गीतानि गायति, कौमुदीमासस्य शुक्लपक्षे द्वादश्यां तत्र जागरूकः चण्डालः ब्रह्मराक्षसा आक्रान्तः अभवत्। दुःखशोकपीडितः, सः स्थातुं न अशक्नोत्। 'किम् अहम् त्वया कृतः, येन त्वम् एवं धावसि?' इति तं मांसभक्षी, मानवभोजनलोलुपः, उवाच। 'सृष्टिकर्तुः विधिना उपवासभङ्गकाले त्वं मम आहारः। सृष्टिकर्तुः विधानात् अहं परमानन्दं प्राप्स्यामि।' इति उक्त्वा, स भक्त्या मम रक्षसः तुष्टिं प्रार्थयामास। 'एतत् नूनं कर्तव्यं, यथा सृष्टिकर्त्रा त्वयि दत्तम्' इति निश्चितम्।