साक्षात् त्वया मया च दृष्टं, तथा स्पर्धा सम्पन्ना। अहं तव न मम इति उक्त्वा, सवितुः परमपुण्यस्थलं गतवान्। तत्र सवितुः महापुण्ये स्थले प्राणान् मुमोच। मातः, तव पुत्रः जातः—एषा सा परममङ्गला तिथि:। यत्पूर्वं यद्वा मम स्वकथां रहस्यं च ते उक्तम्। अहं स्वं कर्तव्यं करिष्यामि, त्वं गच्छ प्रियं, ते नमः। विष्णुना यानि कर्माणि निर्दिष्टानि, तानि त्वया कर्तव्यानि। वटपत्रमालिका यथायोग्यं कर्मबन्धनात् मोक्षं ददाति। तानि महाकर्माणि कृत्वा, ते मृत्युम् उपगताः। सर्वसंसारबन्धनात् विमुक्ताः, ते श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः। तत्र सर्वे समृद्धयुक्ताः, व्याधिरोगविवर्जिताः। मम क्षेत्रोत्पन्नकृपया तत्र यथायोग्यं मुदं लभन्ते। पुनः मम वराहावतारकाले घटितां कथां कथयिष्यामि। पशुयोनि: विमुक्ताः, ते श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः। सः शीघ्रं दश पूर्वजान् दश च परजान् स्ववंशं त्रायते। निन्दकजनमध्ये न पाठनीयम्, गृह एवैकान्ते पाठयेत्। वैष्णवानां च, शास्त्रगुणसम्पन्नानां च पुरतः पाठः कर्तव्यः। इति श्रीवराहपुराणे खञ्जरीटाख्यायिका नाम अष्टत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, हे देवि, वराहस्य माहात्म्यं शृणु, यथार्थफलमिदं वक्ष्यामि। मम निवासे भूमिं गोमयेन लेपयेत्। तावन्तः सहस्रदिव्यवर्षाणि स्वर्गे रमते। सः विस्तीर्णे शुद्धकुले, धनधान्यसम्पन्ने जायते। कुशद्वीपं प्राप्त्वा, सहस्रवर्षाणि तिष्ठति। कुशद्वीपात् पतितः, मम कर्मसु भक्तः—तस्य प्रभावात्, सः मम कर्मसु भक्तः। हे देवि, सः मम सर्वाणि तीर्थानि निवासांश्च स्थापयति। अधुना गोमयस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि, शृणु वसुधरे। समीपे वा दूरे वा, यः कश्चित् गोमयं आनयति—तस्य नेता स्वर्गलोके पूज्यते। एकादशसहस्राणि एकादशशतानि वर्षाणि—सः मम भक्तरूपेण सर्वधर्मविदां श्रेष्ठः जायते। यः यथाविधि गोमयं वहति, सः मम लोकं प्राप्नोति। हे सुभगे, तस्य पुण्यं यथार्थं निश्शेषं शृणु। तावन्तः सहस्रवर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। क्रौञ्चद्वीपात् पतितः राजा धर्मिष्ठः भवति। शौचकर्म वक्ष्यामि, शृणु वसुन्धरे। सः शुद्धः, भगवत्कर्मनिष्ठः, निर्मलः, पापकर्मविवर्जितः। तावन्तः शतवर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। दीर्घकालं तत्र स्थित्वा, राजा धर्मिष्ठः भवति। ततः शुद्धः, मम कर्मनिष्ठः, श्वेतद्वीपं यान्ति।