सर्वेषु दिशासु मेघगर्जनं निनादं च प्रवृत्तं, तेन जलप्रवाहैः सर्वे ताडिताः सन्ति। नदीनां घोषः, मयूराणां च क्रन्दनं तत्र श्रूयते। तत्र वायवः शीतलाः सान्त्वनं मयूराणां प्रयच्छन्ति। एवं तद् ऋतुः मेघनादैः निनादितः व्यतीतः। सरांसि निर्मलानि, पद्मैः कुमुदैः च पूर्णानि दृश्यन्ते। सुखसुगन्धिताः शीतलवायवः प्रवहन्ति। शरद् ऋतुर्विद्युत् एवं समाप्तः, कौमुदी-महोत्सवः आगच्छति। तत्रैकादशीदिने, हे सुशोभने, स्नानं कृत्वा, शुक्लवस्त्रैः भूषिता तिष्ठति। षण्मासं सुखेन निवस्यानन्तरं द्वादशी आगच्छति। मातापित्रोः वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठः स पुत्रः तान् प्रत्युवाच। एवं, हे महाभागे, यथा त्वया उक्तं, तथा। एषा द्वादशी, प्रियं, नारायणप्रियस्य दिनम्। कौमुद्यां शुक्लद्वादश्यां, हृष्टाः जनाः दानानि प्रयच्छन्ति। तस्य दानस्य शक्त्या विष्णुं प्रमुदितं कुर्युः। एवं संवादे, शुभरात्रिः प्रातःकालं प्राप्ता। यथायोग्यं शुद्धः, शुक्लवस्त्रैः भूषितः, तदा स पुत्रः मातापित्रोः पादौ गृहीत्वा वदति। यद् यद् पितः त्वं पृच्छसि, वराहस्य रहस्यं, तद् वक्ष्यामि। अहं कृमीन् खादित्वा, अजीर्णेन पीडितः अभवम्। तत्र बालाः मां विमूढं दृष्ट्वा क्रीडायै नीतवन्तः। त्वं माम् अपश्यः, अहं त्वाम् अपश्यम्—एवं स्पर्धा जाताऽभवत्। 'न मम, तव' इति उक्त्वा, सूर्यस्य परमपुण्यस्थलं गतवान्। तत्र सूर्यस्य महापुण्ये, प्राणान् विसर्जितवान्। माता, तव पुत्रः जातः; एषः स शुभतमः दिवसः। यत् यत् अतीतं, मम कथां च, तव उक्तवान्। कर्तव्यं करिष्यामि; गच्छ, प्रियं, नमः ते। यानि कर्माणि विष्णुना निर्दिष्टानि, तानि कर्तव्यानि। वटपत्रमालिका यथायोग्यं, कर्मव्यूहात् मोक्षं ददाति। महाकर्माणि कृत्वा, ते मृत्युम् प्राप्ताः। सर्वसंसारात् विमुक्ताः, श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः। तत्र सर्वे समृद्ध्युक्ताः, व्याधिरहिताः च सन्ति। तत्र मम क्षेत्रजया कृपया यथायोग्यं मुदम् उपासते। पुनः अहं वराहावतारस्य अन्यां कथां वक्ष्यामि। पशुजन्मात् विमुक्ताः, श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः। स त्वरितं स्ववंशं उद्धरति—दश पूर्वपितरः, दश उत्तरपितरः। निन्दकानां मध्ये न पठेत्, गृह एव एकाकी पठेत्। विष्णुभक्तानां, शास्त्रगुणयुक्तानां च पुरतः पठनीयम्। एवं श्रीवराहपुराणे 'खञ्जरीटकथा' नाम अष्टत्रिंशताधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अधुना, हे देवी, वराहस्य महात्म्यं शृणु, यत् लिख्यते तस्य सत्यफलम्। गृहे मम स्थानं गोमयेन लिप्तव्यम्।