सर्वे धनसमेताः पुरतः प्रययुः। ततः माघमासस्य त्रयोदश्यां पूर्वाह्णे सति, तस्मिन्नेव क्षणे सः स्वयात्रां समारब्धवान्। दीर्घकालानन्तरं त्वया नारायणः आनयितः। स्नात्वा पितृन् तर्पयित्वा वस्त्राभरणैः भूषितः सः तत्र स्थितवान्। तत्र भगवतः भक्तः धर्मनिष्ठः भङ्गुरसः नाम मम आसीत्। तेन तस्मै विंशतिर्गावः श्रेष्ठाः दत्ताः। सः नित्यं दिने दिने धनं रत्नानि च दत्तवान्। एवं तत्र वसतः वर्षारम्भः समुपस्थितः। कदम्बाः कुटजाः अर्जुनाश्च विकसन्ति स्म। वर्षधाराभिः पत्यमानाः मेघनिनादैः कम्प्यमानाः। नद्यः शब्दयन्ति, मयूराणां निनादाः श्रूयन्ते। सुखस्पर्शाः वाताः मयूरान् प्रमोदयन्ति। एवं मेघमृदङ्गनिनादेन सा ऋतु व्यतीता। सरांसि निर्मलानि पद्मोत्पलयुतानि दृश्यन्ते। सुगन्धिनः शीतलवाताः प्रवान्ति। एवं शरदन्ते कौमुदीमहोत्सवः आगतः। ततः एकादश्यां स्नात्वा क्षौमवस्त्रधारी भूत्वा सः विराजमानः। षण्मासान् सुखेन निवसित्वा द्वादशी समुपस्थितवती। तदा पितृवचनं श्रुत्वा धर्मनिष्ठः तस्य पुत्रः उवाच। एवं स्यात्, महाभाग्ये, यथा त्वया उक्तम्। एषा द्वादशी, प्रिये, श्रीनारायणप्रियासु। कौमुद्यां शुक्लद्वादश्यां हर्षयुक्ताः दानानि प्रयच्छन्ति। तद् दानशक्त्या विष्णुप्रीतिः प्राप्यते। एवं संवादे प्रवृत्ते शुभरात्रिः व्यतीयाय। शुद्धः सन्, क्षौमवस्त्रैः भूषितः, सः पितरौ प्रणम्य तौ प्राह। किं पितः, वरं याचसि, वराहस्य रहस्यम्? अहं कीटान् भुक्त्वा, अतिसारक्लेशेन पीडितः। मां विमूढं दृष्ट्वा बालाः गृहीत्वा क्रीडितुम् अगच्छन्। त्वया दृष्टः अहं, अहं च त्वां दृष्टवान्—एवं प्रतियोगिता अभवत्। ‘न मम, तव’ इति उक्त्वा अहं सूर्यस्य परमतीर्थं गतवान्। तत्र सूर्यतीर्थे प्रबलं प्राणान् मुमोच। जननि, तव पुत्रः जातः—एषः स शुभदिवसः। यत् कृतं, यत् मम, रहस्यं सर्वं उक्तम्। अहं स्वधर्मं करिष्यामि; गच्छ, प्रिये, नमः ते। विष्णुना यानि कर्माणि निर्दिष्टानि, तानि त्वया कर्तव्यानि। वटपत्रमालया यथोचितं कर्मबंधनात् मोक्षः लभ्यते। एवं महाकर्माणि कृत्वा मृत्युम् आप्तवन्तः। सर्वसंसारबन्धनात् विमुक्ताः ते श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तः।