द्वादश वर्षाणि तव जन्मात्ययाति, प्रियपुत्र, इति मातरं पितरं च स्नेहेन संबोध्य सुतः। यदा त्वं तं वयः प्राप्स्यसि, तदा यत् तव कल्याणं स्यात्, तद्विचारयिष्यसि इति तयोः अभिप्रायः। किं तात, इयं ते बुद्धिः कस्य हेतोः वराहयात्रां प्रति जाताऽस्ति? अद्यापि मां मातरं संबोधयसि, किमेतद् विचारितं त्वया, सुत? नापराधो जायते, पुत्र, अपि च क्षेत्रगृहेषु; कोपेनापि, भयस्य निमित्तं, दण्डः गृह्यते। एवं मातुः वचनं श्रुत्वा, सः सौदागरकुलानन्दः, स्मरति—अहं तस्याः गर्भे गर्भरूपेण स्थित्वा तस्याः अङ्गेषु वसामि। एते स्तनौ मया स्नेहेन क्रीडया च पीतौ। मातः, मयि यथोचितं दया दर्शय। केचित् आगच्छन्ति पुनः गच्छन्ति, अन्ये प्रस्थिताः अन्ये आगच्छन्ति। कुतः कः जातः, कस्मै बद्धः, का माता वा कः पिता? सहस्रशः मातरः पितरः, शतानि पुत्रदाराः च; एवं चिन्तयित्वा, कदापि मा शोच, हे मातः। अहो, किमेतत् महद् रहस्यं? पितः, तद् वक्तव्यं। सः मातरं पितरं च मधुरवचनैः सम्बोधितवान्। सौकारवस्य रहस्यं युवाभ्यां पृच्छ्यताम्। आदित्यतीर्थं प्राप्त्वा, यत् किमपि त्वं पृच्छसि, पितरि—तत् सर्वं साधयिष्यामि। सौकारवाय गन्तुम् एकचित्तः सञ्जातः। ततः सः कमलनयनः आभीरवरः प्रस्थितवान्। सर्वे धनसमेताः अग्रे जग्मुः। तदा माघमासस्य त्रयोदश्यां प्रथमे दिवसे सः यात्रायां प्रस्थितः। दीर्घकालानन्तरं त्वं नारायणं आनयः। स्नात्वा, पितृन् तर्पयित्वा, वस्त्राभरणैः भूषितः सः आसीत्। तत्र भङ्गुरसः नाम, स्वधर्मनिष्ठः मम सेवकः आसीत्। सः तस्मै विंशति उत्तमानां गावः दत्तवान्। नित्यं धनरत्नानि दत्तवान्। एवं तत्र वसतः वर्षाकालः प्राप्तः। कदम्बाः, कुटजाः, अर्जुनाश्च पुष्पिताः। तान् जलधाराभिः निपातितान्, गर्जितनिस्वनैः मेघाः नादयन्ति। नद्यः निनादयन्ति, मयूराः च विलपन्ति। तत्र मन्दमारुतः वाति, मयूराणां सुखदः। एवं स ऋतुः मेघनिनादैः व्यतीतः। सरोवराणि निर्मलानि, पद्मोत्पलयुतानि। सुगन्धीनि शीतलानि च वातानि वाति। एवं शरदुपसंपत्तौ कौमुदी महोत्सवः आगतः। तदा एकादश्यां, स्नात्वा, शुभ्रवाससा भूषितः, सः। षड्मासान् सुखेन तत्र वसन्, द्वादशी दिनं प्राप्तवान्।