तत्र तस्य पितरौ पुत्रं समुपवेश्य स्नेहपूर्वकं प्राहतुः—यथायोग्यं कार्यं कुरु, वित्तं च मित्रेभ्यः दत्तव्यं। सुजाताः स्वजात्याः रमण्योऽत्र सन्ति। यदि त्वं, वत्स, अन्यानि यज्ञानि पुनः कर्तुमिच्छसि, अत्राष्टौ शतानि हलानां, प्रतिहलमेकैकं द्वन्द्वं वृषभयोः समुपस्थितम्। यावत् द्विजातीनां तृप्त्यर्थं भोजनं दातुमिच्छसि, तावत् सर्वं साधयिष्यामः। पितुर्मातुश्च वचनं श्रुत्वा धर्मसम्पन्नः स पुत्रः प्राह—न मम गवां दानसंबन्धी चिन्ता, न च मित्रेषु मनः। न मे व्यापारः प्रियः, न कृष्युपजीवनं वा, न गोरक्षणम्। एकमेव परं संकल्पमस्ति—तपस्येव मम मनः प्रवृत्तम्। ततः सुतस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठौ तौ जननीपितरौ पुनः प्राहतुः—वत्स, द्वादश संवत्सराणि तव जन्मातीतानि। तस्मिन्नयुषि प्राप्ते, यदहितं हितं वा, तद्विचारयिष्यसि। किं तव, वत्स, एषा मतिः वराहयानस्य यात्रायाम्? अद्यापि माम् "मातः" इति सम्बोधयसि, एषा कुतः विचिन्तिता? पुत्र, न दोषः जायते गृहिणां मध्ये अपि। कोपसमये, भीतेः कारणात्, दण्डोऽपि गृह्यते। मातुः वचनं श्रुत्वा, स वैश्यकुलस्य प्रियतमा, पुनरुवाच—अस्मिन्गात्रे अहं गर्भरूपेण मातुः उदरे स्थितः। एते स्तनद्वये अहं मन्दं मन्दं च रममाणः पिबितवान्। मातः, यथायोग्यं मयि दयां दर्शय। केचित् आगच्छन्ति, केचित् पुनर्यान्ति, अन्ये गच्छन्ति, अन्ये आगच्छन्ति। कुतः कश्चन जातः, कस्मै बन्धनम्? कः माता, कः पिता? सहस्रशः मातरः, पितरः, शतानि पुत्रदाराणाम्। एवं चिन्तयित्वा, मातः, कदापि दुःखं मा कृथाः। अहो, किमेतत् महान् रहस्यम्? पितः, तद् वद। सः मधुरं वचनं मातरं पितरं च प्रति उवाच। एतत् सौकारवस्य रहस्यम् उभाभ्यां पृच्छ्यताम्। आदित्यतीर्थं गत्वा, यत् पृच्छसि, तत् पितरं प्रति पृच्छ। सौकारवस्य विषये गन्तुम् निश्चयं कृत्वा, सः अभिराणां पद्मलोचनः स्वामी प्रस्थितवान्। सर्वे धनसमेताः अग्रे जग्मुः। माघमासस्य त्रयोदश्यां प्रथमे दिवसे, सः तस्मिन्नेव काले यात्रां आरब्धवान्। तदा, चिरात्, त्वं नारायणं आनयः। स्नात्वा, पितृन् तर्पयित्वा, वस्त्राभरणैः भूषितः सः। तत्र भंगुरस नामकः धर्मनिष्ठः मम आसीत्। तेन तस्मै विंशतिर्गवां श्रेष्ठानां दत्ताः। सः नित्यं धनरत्नानि दत्तवान्। तत्र तिष्ठतः तस्य वर्षाकालः आगतः। कदम्बाः, कुटजाः, अर्जुनाश्च पुष्पिताः।