न्यायेन व्रतमाचरितं यदि, तत् सर्वथा शुद्धं भवति; अन्यथा, अन्यायेन कृतं व्रतम् सम्पूर्णं दूषितं भवति। तस्मात् धर्मपालनं अतीव आवश्यकम्। तत्र राजा चिन्तितः आसीत्, तस्य मनसि गोपनीयम् किमपि इति पृच्छति— "किमत्र गोपनीयम् अस्ति, यत् त्वं चिन्तितः असि?" तदा तस्य आहारविहारस्य विषयः उक्तः— "त्वं मांसं, पक्वान्नं, वस्त्राणि, भूषणानि च उपयोजयसि।" एवं सततं राजा गतः, तस्य सहचर्यं विना किं अवशिष्यते इति पृच्छति— "त्वं निरन्तरं गच्छसि, हे राजन्; अहं यदि न अस्मि तव सह, किं शेषम्?" राजा धर्मस्य विषये उक्तवान्, तदा तस्य प्रियः प्रत्युत्तरं दत्तवान्। ततः राजा स्वपत्नी सह जलं पिबित्वा क्षणं विश्राम्य च। तदनन्तरं श्रेष्ठः पिता स्वपुत्राय मधुरं वचनम् उक्तवान्। तस्य पितुः वचनं श्रुत्वा, तेजस्वी कुमारः तं आदरात् शृणोति। कालः एवं यायमानः, तौ उभौ तत्र स्थितौ, हे पृथिवि। तदा आमन्त्रयति— "आगच्छ, आगच्छ प्रभो, गच्छामः; गूढं भावं पश्य।" तत्रैव तौ सर्वासक्तिं परित्यज्य मृत्युम् प्राप्तवन्तौ। सर्वासक्तिं परित्यज्य, मम भक्तः भवति। ततः तौ श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तौ, इदं विद्धि, हे पृथिवि। तदा अहं तुष्टः अभवम्, हे पुण्ये, महातेजस्विना सूर्येण सह। ततः पुण्यं, अत्यन्तदुष्करं वराहावतारस्य कर्म कृतम्। एवं समाप्तः सप्तत्रिंशदधिकशततमः अध्यायः, 'सूर्यवरदानप्रदानं गृध्रशृगालकथा' नाम, पवित्रे वराहपुराणे, तीर्थमहात्म्ये, वराहसंवादे। अधुनातनं खञ्जरीटपक्षिणः कथा आरभ्यते। तां पवित्रां कथां सौकरवप्रदेशे श्रुत्वा तदा— कमललोचना धर्मज्ञा श्रेष्ठा देवी पुनः तं देवम् आश्चर्यपूर्णमना पप्रच्छ। तदा देवः उत्तरं दत्तवान्— "इच्छारहितः मृत्युकाले मानवजन्म प्राप्नोति।" देवी श्रवणेन महान् उत्कर्षः तस्य हृदये उत्पन्नः। "नृत्येन कः पुण्यलाभः, जागरणेन किं फलम्? मार्जनं, लिपनं, गन्धपुष्पार्पणं वा— अन्येन कर्मणा, जपयज्ञादिना वा— किं फलम्?" इति पृच्छति। तदा धर्मकामाय पृथिव्यै मधुरं वचनं उक्तवान्— "शृणु, सुन्दरी, यथार्थं यद् पृच्छसि तस्य सत्यं वक्ष्यामि। सर्वाणि पुण्यकर्माणि, यानि सुखदायिनी, कथयिष्यामि।" तत्र, बहुकमपि उपभुञ्जानः, तेन महान् अजीर्णपीडितः अभवत्, हे पृथिवि। तस्मिन्नेव स्थले, केचन बालकाः आगताः; तैः क्रीडायाम् मृतं पक्षिणम् अपश्यन्। "एषः मम! एषः मम!" इति प्रत्येकः तं पक्षिणम् ग्रहीतुं यत्नं अकरोत्। तदनन्तरं कश्चित् तं पक्षिणम् गङ्गाजले क्षिप्तवान्। एवं खञ्जरीटः पक्षी गङ्गाजलैः नीतः। सः पश्चात् एकस्य वैश्यस्य गृहे जन्मागच्छत्, यः बहून् यज्ञान् कृतवान्। सः बुद्धिमान्, शुद्धः, मम भक्तः अभवत्, हे पृथिवि। एकदा तस्य माता-पितरौ उपविष्टौ दृष्ट्वा, सः धर्मात्मा बालकः समीपं आगतवान्। सः शिरसा भूमौ नमित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, याचना अकरोत्— "मम पिता-माता कदापि मम यत्नं न निरोद्धुम् अर्हतः।" तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, तौ दम्पती हर्षपूर्णौ अभवताम्। "यद् वदसि, प्रियपुत्र, यद् हृदये अस्ति—" इति उक्तवन्तौ। "त्रिंशत्सहस्राणि गावः, सर्वाः शुभदुग्धदायिनीः। तव हिताय अन्यत् किमपि वक्ष्यामि, पुत्र।" एवं कथा अविरलम् प्रवहति, धर्मस्य, पुण्यस्य, भक्तेः च महत्त्वं प्रतिपादयन्ती।