वराहपुराणम्

राज्ञा सत्कृतः स तान् स्वगृहं नीत्वा समुपवेशयत्। तयोः स्नेहः रोहिणीशशिनोः सदृशः अकृच्छेदः अभवत्। वनान्तरेषु उद्यानेषु च सर्वत्र नन्दनसदृशं सुखं बभूव। तत्र यशस्विनी राजकुमारी स्वं नष्टामिव मन्यते स्म। पृथिव्यपि स्नेहान्ममात्मानं नष्टमिव अभ्यनन्दत्। तयोः धर्मात्मनोः मध्ये कश्चिदपि भेदो न दृश्यते स्म। कलिङ्गराजकुमारः नगरजनपदजनान् तुष्टिं नयन् सर्वान् तोषयामास। तयोः स्वभावगुणैः सर्वे तृप्तिम् अजनयन्। तत्र तौ परस्परं शचीन्द्रयोः इव आनन्दं प्राप्नुतः। तदा यशस्विनी राजकुमारी सख्याद् राजकुमाराय हृदयं प्रकाशयामास। सा स्नेहान्मम प्रिये चेदिदं वक्तव्यं त्वया इति निवेदयामास। तदा पङ्कजलोचनः स राजकुमारः मधुरं वाक्यमुवाच—"सर्वं ते कथयिष्यामि, सुन्दरी, सत्येन शपे। अस्य मूलं तप एव; राज्यं तु सत्ये प्रतिष्ठितम्। अहं कदापि मिथ्यावादी नासम्; किं ते करोमि, वद। अथवा ते परमं श्रेष्ठं राज्याभिषेकं करिष्यामि।" "शयानं न पश्येत्," इति व्रतमेकमुहूर्तमात्रं स्थास्यति। राज्यं निर्बाधं कृत्वा पञ्चमाश्रमं गतवान्। एष धर्मः मनुना स्थापितः, अन्यथा न दृश्यते। यत्पूर्वं चिन्तितं, प्रियतमा द्रष्टुम् इच्छता। अन्यायेन कृतं व्रतं सम्पूर्णरूपेण भ्रष्टं भवति। अस्मिन्कारणे किं रहस्यं यत् त्वं क्लिश्यसे?" "त्वं मांसं पक्वं भोजनं वस्त्राभरणं च भुङ्क्षे। त्वं निरन्तरं गच्छसि, राजन्; मया विना किमवशिष्यते?" इति सा पप्रच्छ। धर्मं भाषमाणं राजानं स्नेहपूर्वकं प्रत्युवाच। ततः स्वपत्नीसमेतः राजा आपः पित्वा क्षणमुपविशत्। तदा श्रेष्ठपिता पुत्रं मधुरं वचनमुवाच। पितुर्वचनं श्रुत्वा यशस्वी कुमारः प्रत्युत्तरमदात्। एवं समये गच्छति तौ तत्रैव स्थितौ, हे पृथिवि। "आगच्छ, भगवन्, गच्छाम; रहस्यं पश्य," इति तया प्रोक्तम्। तत्रैव तौ सर्वसङ्गवर्जितौ मृत्युमुपागतौ। सर्वसङ्गं परित्यज्य मदीयभक्तो भवति। ततः तौ श्वेतद्वीपं प्राप्तवन्तौ, इति विद्धि, हे पृथिवि। ततः अहं तेन महातेजसा सूर्येण तुष्टः अभवम्। वराहावतारस्य पुण्यं सुदुष्करं कर्म कृत्वा। एवं श्रीवराहपुराणे पवित्रतीर्थमाहात्म्ये वराहसंवादे 'सूर्यवरदानदानं गृध्रशृगालकथनं' नाम सप्तत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ खञ्जरीटपक्षिणः कथा प्रवर्तते। तां पुण्यां कथां सौकरवप्रदेशे श्रुत्वा तदा— पद्मलोचना सा सर्वधर्मविदां श्रेष्ठा भूत्वा, पुनः तं देवमाश्चर्ययुक्तया चेतसा पप्रच्छ। निःस्पृहः मृत्युकाले मानवत्वं प्राप्नोति।