काले गते, मम कर्मणां निश्चितेन, महाभाग्यवान् स्वधर्मनिष्ठः कश्चित् राजा बभूव। तस्य पुत्रः अपि महाभाग्यवान् सर्वधर्मनिष्ठः आसीत्। सः पितुः कृते मृगयायां काननं प्रविवेश, मृगलुब्धः। तत्र तु सः नरपतिः पितुः प्रयोजनाय किञ्चिद् अपि न प्राप्नोत्। तत्र शुभतमं प्राणिनं मध्ये भग्नं कम्पमानं दृष्टवान्। सा तत्र जलं पीत्वा शाखां गतवती। अनिच्छन्ती सा सोमतीर्थे प्राणान् त्यक्तवती। सः गृध्रवटमिति पुण्यस्थानं प्राप्य तत्रैव विश्रान्तः। तत्र एका बाणेन गृध्रः तया हतः। तस्य प्राणः गतः, इन्द्रियाणि नष्टानि, हृदयम् अपि बाणेन विदारितम्। ततः सः राजपुत्रः तस्य पक्षौ छित्वा गृहं नीतवान्। सः अपि अकामः सन् दीर्घकालं पश्चात् मृत्युम् उपागतः, हे पक्षिन्। सः रूपवान् आसीत्, विद्वान् च, सर्वदा जनानां मध्ये अन्धकारकारकः। तदा सः शृगालः काञ्च्याः राज्ञः कन्या अभवत्। सा चतुःषष्टिकलासंपन्ना, कोकिलस्वरेण मधुरवाचः युक्ता आसीत्। एवं काञ्चिनरेन्द्रस्य राज्ये कलिङ्गे सर्वं तथा प्रवृत्तम्। मम अनुग्रहेण स्वयमेव भूमौ बन्धः जातः। सा कन्या सम्यग्विधिना कलिङ्गस्य राजपुत्रेण परिणीता। दिव्याभरणानि, हस्तिनः, अश्वाः, महिषाः, स्त्रियश्च सः गृहं नीत्वा स्वगृहे प्रतिष्ठापितः, राज्ञा पूजितः। तयोः स्नेहः रोहिणीचन्द्रयोरिव अविच्छिन्नः आसीत्। अरण्ये च उद्याने च सर्वं नन्दनवनमिव आसीत्। सा राजकन्या महती स्वयम् अपहता इव मन्यते स्म। स्नेहान्मही अपि स्वयम् अपहता इव मन्यते स्म। तयोः धर्मिणोः मध्ये कश्चन भेदः न कश्चित् अपि पश्यति। कलिङ्गराजपुत्रः नागरान् जनपदांश्च तोषयामास। ताभ्यां सर्वे स्वभावेन स्वगुणैः तृप्ताः। तत्रैव तौ अन्योन्येन शचीन्द्रयोरिव रममाणौ। सा राजकन्या हृदयं सख्याद् राजपुत्रस्य प्रकटयामास। स्नेहान्मयि, प्रियतमानं च, त्वं तद् वक्तुमर्हसि। सः कमलपत्राक्षः मधुरं वचनं अब्रवीत्—"सर्वं ते कथयिष्यामि, सुन्दरि, सत्येन शपे। यस्य मूलं तपः, राज्यम् अपि सत्ये प्रतिष्ठितम्। अहं पूर्वं कदापि मिथ्या न उक्तवान्; किं ते करोमि? अथवा, तव कृते परमं श्रेष्ठं राज्याभिषेकं करिष्यामि।" "शयानं न द्रष्टव्यः; एष व्रतः क्षणमात्रं स्थायि।" इति। पश्चात्, राज्यं शून्यकण्टकम् कृत्वा पञ्चमाश्रमं गतः। एष धर्मः मनुना एव प्रतिष्ठितः, अन्यथा न दृश्यते। यत् पूर्वं चिन्तितम्, प्रियतमा द्रष्टुम् इच्छता, तत् एव।