वराहपुराणम्

भगवतः सुकरे क्षेत्रे मम चिन्हमिदं, हे सुभगे, इति श्रीभगवान् कथयति स्म। अथान्यदपि ते कथयिष्यामि, शृणु वसुधरे। एकदा तस्मिन्नेव तीर्थे, स्त्री काचिद् अकामया, स्वकर्मवशात् मृत्युमुपलभ्यते स्म। सा कन्या राजकुलोद्भवा, विशाललोचना, श्यामवर्णा, सर्वाङ्गसुन्दरी चासीत्। नारायणस्य वचनानि श्रुत्वा, शुभलक्षणैः भूषिता पृथ्वी देवी विस्मयं जगाम। अहो, तीर्थस्य महिमा! यत्र गृध्रः शृगालश्च मानुषदेहं प्राप्नुतः। तस्मिन्पुण्ये स्नानेन, अथवा तत्रैव मृत्युप्राप्त्या, हे जनार्दन, किमिह लक्षणं जायते येन तादृशं जन्म लभ्यते? इति सा पप्रच्छ। पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, धर्मविदां श्रेष्ठः विष्णुः प्रत्युवाच—सत्यं शृणु, हे पृथिवि, यथापृच्छसि। काले गते, मम कर्मनिर्णयेन, राजा कश्चित् महान् सुभगः स्वधर्मे स्थितः आसीत्। तस्य पुत्रोऽपि सुभगो, सर्वधर्मनिष्ठः, पितुः कृते मृगयार्थं वनं प्रविवेश। तत्र तेन न किञ्चिदपि पितुः प्रयोजनाय लब्धम्। अपि तु तत्रैव शुभलक्षणयुक्ता मृगी, मध्ये विद्धा, कम्पमाना दृष्टा। सा तत्र जलं पीत्वा, वृक्षस्य शाखां प्रति जगाम। अनिच्छया, सोमस्य तीर्थे, सा प्राणान् त्यक्तवती। स राजा गृध्रवटं नाम तीर्थं प्राप्त्वा तत्रैव विश्राम्यते स्म। तत्र कन्यया एकेनैव बाणेन गृध्रः पतितः। स मृतः, इन्द्रियविहीनः, बाणेन हृदयविदारितः, तदा तस्य पक्षौ छित्वा राजपुत्रः गृह्णाति स्म। स च, अकामयमानोऽपि, कालान्तरेण मृत्युमुपेतः, हे खग। सः सुदर्शनः, विद्वान्, सर्वदा जनानां चक्षुषी रोधयन् आसीत्। स एव शृगालः काञ्चीनृपस्य कन्याभूतः। सा चतुशष्टिकलासम्पन्ना, कोकिलस्वरा, सुमधुरा चासीत्। एवं काञ्चीदेशे कलिङ्गे च कार्याणि प्रवृत्तानि। मम प्रसादेन, पृथिव्यां स्वयमेव बन्धः संजातः। सा कन्या कलिङ्गराजपुत्रेण विधिवत् परिणीता। दिव्याभरणानि, गजाः, अश्वाः, महिषाः, स्त्रियश्च, स राजपुत्रः काञ्चीनृपात् सन्मानितः गृहं नीतवान्। तयोः स्नेहः अविच्छिन्नः, रोहिण्याः चन्द्रमसोः इव। वनोद्यानयोः सर्वत्र तत्र नन्दनवनसदृशं सौख्यम्। सा तेजस्विनी कन्या स्वं नष्टमिव मन्यते स्म। पृथ्वी अपि तस्याः स्नेहवशात् स्वाम् आत्मानं नष्टमिव मन्यते। तयोः पुण्ययोः मध्ये किमपि भेदं न कश्चन पश्यति। कलिङ्गराजपुत्रः नगरजनपदान् तुष्टिं नीतवान्। तयोः स्वभावैः स्वगुणैश्च सर्वे तृप्ताः अभवन्। तत्रैव तौ परस्परं शचीन्द्रयोः इव रममाणौ। तदा सा तेजस्विनी कन्या सख्येन हृदयं राजपुत्राय प्रकटयति स्म।