अष्टमः भक्तः, मम विधिं दृढं कृतवान्, यस्मिन महात्मा सोमः घोरं तपः कृतवान्, तत्र सः पञ्चसहस्रवर्षाणि ऊर्ध्वं स्थित्वा, मुक्तः मम दोषात् ब्राह्मणानां प्रभुः अभवत्। सः त्रिंशत्सहस्रवर्षाणि तथा त्रिंशत्शतानि वर्षाणि, धनैः, गुणैः, दानैः च संयुक्तः अभवत्, हे तेजस्विनि। ब्राह्मणत्वं प्राप्य सः संसारात् विमुक्तः अभवत्। तं तीर्थं मम मार्गानुगता जानन्ति। यदा तमः प्रवर्तते, न च कश्चन दृश्यते, तत्र केवलं ज्योतिः दृश्यते, सोमः तु न दृश्यते। एषा महान् आश्चर्यरूपा वार्ता, हे पुण्यशाली, मया तुभ्यं कथिता। एषा, हे सौभाग्यशालिनी, मम पवित्रे सौकरक्षेत्रे चिन्हरूपा। अथ अहं तव अन्यं वस्तु कथयामि—शृणु, हे वसुधरा। एकया स्त्रिया, तीर्थे, स्वेच्छया न, कर्मणां नियतिः कारणं, मृत्युः आसीत्। सा राजकन्या, विस्तीर्णनेत्रा, श्यामवर्णा, सर्वाङ्गसुन्दरी आसीत्। नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, पृथिवी, शुभलक्षणैः भूषिता, विस्मयमाप, "हा! तव तीर्थस्य महिमा—गृध्रः च शृगालः च मानवशरीरं प्राप्तवन्तौ।" तीर्थे स्नात्वा वा, तत्र मृत्युः वा, हे जनार्दन, तद् चिन्हं किम् उत्पद्यते, येन तादृशं जन्म प्राप्नुवन्ति? पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, धर्मविदां श्रेष्ठः विष्णुः उवाच, "सत्यं शृणु, हे पृथिवि, यत् त्वया पृष्टं।" यदा तद् कालः गतः, मम कर्मनिश्चयेन, एकः राजा, महाशाली, स्वधर्मे स्थितः आसीत्। तस्य पुत्रः अपि, महाशाली, सर्वधर्मे दृढः, वनं गच्छन्, पितुः कृते मृगयां इच्छन्। तत्र, सः नराधिपः, पितुः अर्थं किमपि न प्राप्तवान्। तत्र, शुभा प्राणी, मध्ये भग्ना, कम्पमाना आसीत्। सा जलं पीत्वा, वृक्षस्य शाखां गता। अनिच्छया, सोमस्य तीर्थे, प्राणान् त्यक्तवती। सः गृध्रवाट तीर्थं प्राप्त्वा, तत्र विश्राम्य। एका बाणेन, गृध्रः तया हतः। तस्य प्राणः गतः, इन्द्रियाणि नष्टानि, हृदयम् बाणेन विद्धम्। ततः, तस्य पक्षौ छित्वा, राजकुमारः तान् गृहीत्वा। सः अपि, अनिच्छया, दीर्घकालं अनन्तरं, हे पक्षिन्, मृतः। सः सुन्दरः, विद्वान्, सदा जनानां अन्धकारं जनयन्। शृगालः काञ्ची-राजस्य कन्या अभवत्। चषकद्वात्रिंशद्विद्याभिः युक्ता, कोकिलस्वरा आसीत्। एवं काञ्ची-राज्ये, कलिङ्गे, सर्वं प्रवृत्तम्। मम कृपया, पृथिव्यां स्वयमेव बन्धः जातः। सा कलिङ्गराजकुमारस्य विवाहं विधिवत् प्राप्तवती। दिव्याभरणानि, गजाः, अश्वाः, महिषाः, स्त्रियः च तस्य विवाहे समर्पिताः।