प्रातः शुभकाले उत्तिष्ठन् यः प्रतिदिनं एतद् पाठं करोति, स सर्वेषु आरोग्येषु श्रेष्ठं आरोग्यं, सर्वेषु शुभेषु परमं शुभं प्राप्नोति। यदि भक्तः दृढनिष्ठः स्यान्, स च प्रतिदिनं पाठं कुर्यात्, तदा एषः पाठः कर्तव्यः, प्रमाणं च, स एव सायं पूजायाः स्वरूपं इति। मूढानां वा दुष्टशिष्याणां मध्ये एषः पाठः न कर्तव्यः। एवं, हे देवी, सम्यक् आचारस्य निर्णयः तव कथितः। इति श्रीवराहपुराणे 'प्रायश्चित्तसूत्र' नाम अध्यायः षट् त्रिंशदधिकशततमः समाप्तः। अथ गृध्रस्य च शृगालस्य च कथा प्रवर्तते। तत्र आदित्यव्रतस्य दानं, अयं महत् पापशुद्ध्युपायः श्रुत्वा, देवी पृथ्वी भगवंतं प्रशंसति—“कथमेतत् उत्तमं कर्म, भगवन्, त्वया उक्तम्। अहम् अपि, महाबाहो, एतत् श्रुत्वा सर्वधर्मसिद्धिकरं मन्ये। किं नाम शुभं व्रतं कुब्जाम्रकं, कथं च तद् आचर्यते?” श्रीवराहः प्रत्यवदत्—“एतत् मम परमं क्षेत्रं, शुद्धं भक्तानां प्रियं च। कोकामुखं परमं स्थानं, कुब्जाम्रकं अपि श्रेष्ठम्। तत्र, देवी, त्वं मया अधस्तात् उद्धृत्य स्थापिता। पृथ्वी पृच्छति—‘यः तत्र स्नानं करोति, पानं च, तस्य का पुण्यलाभः?’” श्रीवराहः उवाच—“यः सौकरक्षेत्रे म्रियते, स यं गन्तव्यं प्राप्नोति, तद् शृणु। यः तत्र स्नानं करोति, वा तत्र मृत्युः प्राप्तो वा, तस्य पुण्यं कथयामि। हे शुभे, मम पुण्यक्षेत्रेषु पुण्यं शृणु। दश पूर्वपितृणां, दश उत्तरपितृणां, सप्तानां, पञ्चानां च—केवलं तत्र गमनात्, वा मम मुखदर्शनात्, स धनधान्यसम्पन्नः, रूपवान्, धर्मनिष्ठः, शुद्धः च भवति। मानवत्वे जन्म लब्ध्वा, पापरहितः स्यात्। यः सौकरक्षेत्रे म्रियते, क्षेत्रस्य प्रभावेन, शीघ्रं शरीरं त्यक्त्वा श्वेतद्वीपं गच्छति। यः तीर्थेषु स्नानं करोति, स सर्वोत्तमं पदं प्राप्नोति। हे पुण्ये, तत्र पुण्यं शृणु; मनुष्यः तत्र परमं प्राप्नोति। वैशाखस्य द्वादशीदिने विधिवत् स्नानं कुर्वन्, स महाकुले जन्म लभते, धनधान्यसम्पन्नः भवति। स दुष्कर्म वर्जयति, दीक्षितः च भवति। क्षेत्रं लंघयन्, चतुर्भुजः, चक्रगदाशङ्खपद्मधारी, प्रकटितः। हे विशालनेत्रे, यः चक्रतीर्थे म्रियते, स स्वकार्यं साधितवान्। स हस्तान् शिरसि स्थाप्य, मधुरं वचनं उवाच—“एतत् सत्यम् वद; मम महती जिज्ञासा अस्ति।” स पृथ्वीं प्रति मेषदुन्दुभिनादवत् वचनं उवाच। “येन हेतुना अहं पूजितः, स एव तेन। मम स्वरूपं अपि, देवैः दुर्लभं, तेन प्रकाशितम्। स मम तेजसा मोहितः, मां द्रष्टुं न शक्नोति। तस्य नेत्रे भयात् कम्पिते, वचनं अपि न शक्नोति। तदा, स सोमः, मया प्रेरितः, सूक्ष्मं वचनं गृहीत्वा उवाच—‘यद् यद् तव मनसि, तत् सत्यम् वद, सोम!’” इति कथा श्रीवराहपुराणे यथाक्रमं प्रवहति।