वराहपुराणम्

गोमयपञ्चगव्यपानात् शीघ्रं पापान्मुच्यते नरः। तेन तस्य पितरः सर्वे तानि विघ्नानि अवतरन्ति। यदि चर्मकारयोनिरेव तु तस्य त्रयोदशवर्षाणि भवति। वराहावस्थात् पतित्वा तु निन्दितः श्वा भवति। मदीयो भक्तो यो दीनः निरपवादश्च भवति, यः पृथिव्यां विधिना कर्म करोति, यश्च मां नगर्जयन् न प्रबोधयति, तस्य ते, सुश्रोणि, प्रियतमं प्रायश्चित्तं वदामि। शुक्लपक्षस्य द्वादश्यां मासस्य यः पृथिव्यां विधिना कर्म करोति, स यदि बहु भुक्त्वा अजीर्णेन पीडितः भवति, स एकस्मिन्नेव जन्मनि श्वा च वानरश्च भवति। अन्यस्मिन्नेव जन्मनि अन्धः, ततः मूषकयोनौ जायते। यः शुद्धः, भगवतो भक्तश्रेष्ठः, निरपवादश्च, तेन ममाराधनेन पापाद्यपगमः स्यात्। त्रिदिनानि क्षीरैः, त्रिदिनानि अपूपैश्चैव, रात्र्यन्ते उत्तिष्ठ्य दन्तधावनं कृत्वा यः एवं प्रायश्चित्तं करोति, स पावनः स्यात्। एषा कथा श्रेष्ठा, एष तपः परं स्मृतम्। एष धर्मः, एष ख्यातिः महात्मनाम्। यः प्रतिदिनं शुभे काले उत्तिष्ठ्य एतद्वाचयति, तस्य सर्वेषु आरोग्येषु परमारोग्यं, सर्वेषु शुभेषु परं शुभं स्यात्। यः नित्यं दृढभक्त्या पठति, स एव पठनीयः, स प्रमाणं, स एव सन्ध्योपासना। मूढेषु, दुष्शिष्येषु वा पठनीयम् न। एवं, देवि, सदाचारनिश्चयः उक्तः। इति श्रीवराहपुराणे दिव्ये 'प्रायश्चित्तसूत्र'नाम षट्-त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ गृध्रशृगालयोः कथा। तत्र आदित्यव्रदानेन, पापशुद्ध्युपायमेतत् श्रुत्वा—"कथमेतदुत्तमं कर्म भगवन् वक्तुमर्हसि?" इति पृष्ट्वा, "महाबाहो, एतदहं धर्मसर्वसिद्धिकरं श्रुतवानस्मि," इति च। "किं नाम शुभं कुब्जाम्रकव्रतम्? कथं च आचर्यते?" इति पुनः पृष्टम्। श्रीवराह उवाच—"तद्वै मम परं क्षेत्रं, शुद्धं भगवत्भक्तप्रियं च। परमं स्थानं कोकामुखं, तथा कुब्जाम्रकं च श्रेष्ठतमम्। तत्रैव त्वं मया पातालात् उद्धृत्या स्थापिता।" पृथिव्युवाच—"तत्र स्नानपानयोः किम् पुण्यम्?" इति। श्रीवराह उवाच—"शृणु, सौकरस्थले ये मृत्युमुपयान्ति, तेषां गतिः का। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, ये वा तत्र गच्छन्ति, त्यजन्ति, म्रियन्ति वा, तेषां पुण्यं वदामि।" "मम पुण्यक्षेत्रेषु, सुश्रोणि, दश पूर्वपितरः, दशापरपितरः, सप्त चान्ये, पञ्च च— केवलं तत्र गत्वा, वा मम मुखदर्शनात्, तेषां सर्वेषां पुण्यलाभो भवति।" इति कथा प्रवहति।