सर्वे श्रोतारः सुसंहितं श्रुण्वन्तु। एकदा भगवतो वराहस्य दिव्यपुराणे, प्रायश्चित्तसूत्रे, धर्मस्य गूढमर्थं देवीप्रति प्रकटितवान्। तत्र कथं पापकर्मणा पुरुषस्य पितरः पञ्चदशवर्षाणि न भोज्यं प्राप्नुवन्ति, धर्मोऽपि तस्य नास्ति—निःसन्देहं इति उच्यते। किन्तु, भगवद्भक्तानां प्रायश्चित्तेन सुखमवाप्यते। यदि चतुर्थे दिवसे भूमौ विवृताकाशे शयनं करोति, स शुद्धिं प्राप्नोति। पञ्चगव्यपानात् शीघ्रं पापात् विमुक्तिः स्यात्। सर्वासक्तिं परित्यज्य, स भगवदधिष्ठानं प्राप्नोति। यदि तु धर्मविरुद्धं आचरति, स भूमौ मृतवत्, राक्षसः भवति—निःसन्देहं। स इह स्थायि भवति, महाभागे, इति निःसन्देहं। भगवती, तस्य पापमोचनाय प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि। अष्टभोजनैः उपवासं कृत्वा, दशम्यां वा एकादश्यां वा, पञ्चगव्यं पीत्वा, शीघ्रं पापात् विमुक्तिः स्यात्। तदा पितरः सर्वविघ्नान् अतिक्रान्ति। यदि चर्मकारः तु त्रीदशवर्षाणि जातः भवति। वराहावस्थात् पतित्वा, निन्दितः श्वा भवति। भगवत्परायणः, नम्रः, अपराधरहितः, यः पृथिव्यां विधिवत् कर्म करोति, नगाडं नादयित्वा यः मां जागारयति, तस्मै, सुशोभनकटी, प्रियं प्रायश्चित्तं वदामि। शुक्लपक्षे द्वादश्यां मासस्य, यः पृथिव्यां विधिवत् कर्म करोति, अन्नं बहु भुक्त्वा, अतिस्मृतः, एकस्मिन जन्मनि श्वा च वानरः च भवति। एकस्मिन जन्मनि अन्धः, परे मूषकः जायते। स शुद्धः, भगवत्प्रसादपरायणः, अपराधरहितः। भगवद्भक्तस्य पापादि दोषविमुक्त्यर्थं यत् प्रायश्चित्तं, तद्वदामि। त्रिदिनानि पयसा, त्रिदिनानि पिष्टकान्नेन उपवासं कुर्यात्। रात्र्याः अन्ते उत्ताय, दन्तधावनं कृत्वा, यः एतत् प्रायश्चित्तं आचरति, तस्य महती पुण्यकथा, उत्तमं तपः। महात्मनां धर्मः, कीर्ति च। यः शुभकाले प्रतिदिनं पठति, सर्वस्वास्थ्येषु श्रेष्ठं, सर्वमङ्गलेषु परममङ्गलम्। दृढभक्तः प्रतिदिनं पठति, तद् पठनीयम्, प्रमाणम्, सन्ध्याकाले पूजनम्। मूढेषु, दुष्शिष्यानां मध्ये, न पठनीयम्। एवं देवी, धर्मस्य निश्चयः उक्तः। एवं समाप्तः षडत्रिंशोऽध्यायः—'प्रायश्चित्तसूत्र'—वराहपुराणे। ततः, गृध्रशृगालयोः कथा आरभ्यते। तत्र आदित्यव्रतदानं, अपराधशुद्ध्युपायः श्रुत्वा, देवी भगवन्तं प्रशंसति—"किमेतत् उत्तमं कर्म, भगवन्, उक्तं त्वया।" पुनः, "महाबाहो, सर्वधर्मसाधनं एतत् श्रुतं मया।" इति देवी वदति। एवं भगवद्वचनं श्रद्धया श्रुत्वा, धर्मस्य सारं, प्रायश्चित्तस्य विधिं, पुण्यकथां च, सर्वे श्रोतारः स्मरन्तु।