ततः स भक्तः सम्पूर्णशुद्धात्मा भवति, मम समर्पितचित्तः—अत्र न किञ्चिद् संशयः। यदि तु दीक्षितः पुरुषः सुरापानं कुर्यात्, तस्य न कापि प्रायश्चित्ति विद्यते। अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तु सः तेनैव पापात् मुच्यते। तेन सः न पापेन लिप्यते, न च पुनर्जन्म लभते। किन्तु घोरनरके पन्द्रश्च वर्षाणि वराहत्वेन सः पच्यते। एकवर्षात् परं सः शुद्धः भवति, मम कर्मसु प्रवृत्तः, विशुद्धात्मा च। एवमुक्त्वा, पृथ्वी punar हरिं समुपस्थितवती वाक्यम्—"देवेश, प्रभो, यः कुसुम्भदण्डं प्रक्षालनदण्डरूपेण प्रयुञ्जीत तस्य किं प्रायश्चित्तं, केन वा सः मुच्यते?" इति। हरिः प्रत्युवाच—"सः नरके दशसहस्रवर्षाणि क्लिश्यते। यदि तेन तद् भग्नं खादितं स्यात्, तर्हि सः चन्द्रायणप्रायश्चित्तं यत्नेन कुर्यात्। यः एवं प्रायश्चित्तं करोति, यः च परवस्त्रं, अपि च अमलम् अतीत्य, माधवि, मम कर्माणि आचरति वा मां स्पृशति, सः एकजन्मनि विकलाङ्गत्वेन जायते। तस्य ते, सुशोभने, बलवत् प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि। अष्टाहारव्रतम् आचर्य, मम पूजारतः सः, जलाशयमुपगम्य, शान्तः, संयतः, नियमपरश्च तिष्ठेत्। रजनीतीते, सूर्ये उदिते, यः एवं प्रायश्चित्तं करोति, सः मम कर्मसु प्रवृत्तः, नूतनशाल्यं न पचेत्। तस्य पितरः पञ्चदशवर्षाणि न भुञ्जते। धर्मः तस्य नास्ति, अत्र न संशयः। सौभाग्यवती, प्रायश्चित्तेन मम भक्तानां सुखं लभ्यते। भूमौ विवृते व्योम्नि शयित्वा, चतुर्थदिने शुद्धिं प्राप्नोति। पञ्चगव्यपानात् शीघ्रं पापात् मुच्यते। सर्वासङ्गं परित्यज्य, सः मम लोकं प्राप्नोति। यदि तु अन्यथा आचरति, सः मृत्युलोके प्रेतः भवति, राक्षसत्वं च प्राप्नोति—एष निःसंशयं। सः अत्रैव स्थित्वा, पुनः न संशयः। अहं तस्य प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन सः पापात् मुच्यते। अष्टाहारव्रतमाचर्य, दशमी वा एकादशीदिने, पञ्चगव्यं पीत्वा, शीघ्रं पापात् मुच्यते। तेन पितरः सर्वे ताः बाधाः अतीत्य तर्तन्ति। तत्र चर्मकारः त्रयोदशवर्षाणि जायते। वराहत्वात् पतित्वा, सः निन्द्यः श्वा भवति। मम भक्तः, नम्रः, अपराधरहितः, यः भूमौ एषां विधिना कर्म करोति, तस्य विषये, सुशोभने, यदि विना दुन्दुभिस्वनेन मां बोधयति, तस्य प्रियं प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि। शुक्लपक्षद्वादश्यां मासस्य यः भूमौ कर्म एषां विधिना करोति, सः मम अनुग्रहम् अवाप्नोति।