भगवान् हरिः पृथिवीं पुनः संबोधितुम् आरभत। स उवाच—“शृणु भो पृथिवि, अन्यदपि ते कथयामि। यावत् सः तस्मिन् एव शरीरे प्रतिष्ठितः तिष्ठति, तावत् एषा स्थिति भवति। पुनः शृणु, भो पृथिवि, अन्यदपि वक्ष्यामि। यदा सः अन्धः भवति, हे देवि, तदा सः तादृशे अवस्थायाम् एव जायते। सः महति, सिद्धे, शुद्धे, भगवत्परायणे कुले जातः भवति। तत्र सः धनसम्पन्नः, गुणवान्, सुन्दरः, सदाचारी, शुचिर्भवति। एवं सः पापात् विमुक्तः, मम कर्मसु भक्तः भवति। सप्ताहम् एकं केवलं क्षीरमाश्रित्य जीवेत्। तपः कृत्वा, हे सुभगे, सः मम लोकं प्राप्नोति। अधुना, भो सुन्दरी, तस्य दोषं सत्यम् उच्यते—तत् शृणु। तदा सः विशुद्धात्मा, मम भक्तः भवति—अत्र संशयः नास्ति। यदि दीक्षितः मद्यं पिबति, तस्य प्रायश्चित्तं नास्ति। यः अग्निवर्णम् मद्यं पिबति, तेन सः पापात् विमुच्यते। सः पापेन न लिप्यते, न च पुनर्जन्म प्राप्नोति। सः घोरे नरके पन्द्रशः वर्षाणि वराहरूपेण पच्यते। संवत्सरे एके शुद्धः, मम कर्मभक्तः, शुचिर्भवति। एवं वचः श्रुत्वा, पृथिवी पुनः हरिम् अपृच्छत्—“देवेश, प्रभो, कुसुम्भदण्डेन भूमिं मार्जयतः पुरुषस्य किम् प्रायश्चित्तं, किं वा तस्य मोक्षणं?” सः नरकस्य दशसहस्रवर्षाणि क्लेशं प्राप्नोति। यदि तेन तद् भुक्तम्, तदा चन्द्रायणप्रायश्चित्तं यत्नेन कुर्यात्। यः एवं प्रायश्चित्तं करोति, यश्च परवस्त्रं—अपि च अशौचं वस्त्रं, हे माधवि—मम विधिं कुर्यात् वा मां स्पृशेत्, सः एकजन्मनि विकलाङ्गः भवति। तस्य, हे सुश्रोणि, अहम् उग्रं प्रायश्चित्तं कथयामि। अष्टाहारव्रतम् आचरित्वा, मम पूजार्थं, सः जलाशये गत्वा तत्र शान्तः, जितेन्द्रियः, नियमपालकः च तिष्ठेत्। रात्रौ अतीतायाम्, सूर्ये उदिते, यः एवं प्रायश्चित्तं करोति, यश्च मम विधौ नवान्नं न पचति, तस्य पितरः पञ्चदशवर्षाणि न भुञ्जते। तस्य धर्मः नास्ति—एवं निःसंशयं। हे सुभगे, प्रायश्चित्तेन मम भक्तानां सुखं लभ्यते। भूमौ विवृते आकाशे शयनेन चतुर्थे दिने शुद्धिः स्यात्। पञ्चगव्यपानेन शीघ्रं पापात् विमुच्यते। सर्वासङ्गं परित्यज्य, सः मम लोकं प्राप्नोति। पृथिव्यां मृतरूपेण, पिशाचत्वं च सन्देहं विना प्राप्नोति। अत्रैव सः तिष्ठति, हे सुभगे, निःसंशयम्। अहं प्रायश्चित्तं वदामि येन सः पापात् विमुच्यते। अष्टाहारव्रतम् उपोष्य, दशम्यां वा एकादश्याम् च कुर्यात्।” एवं भगवान् हरिः पृथिव्यै धर्मस्य गूढानि रहस्यानि, प्रायश्चित्तविधानानि च, करुणया सुस्पष्टम् अवोचत्।