भगवान् हरिः पापशुद्ध्यर्थं तस्य हेतोः वचांसि तत्रोक्तवान्। तत्र जनाः स्वेच्छया सर्वकामविवर्जिताः वसन्ति, दृढनिश्चयेन सह सहस्राणि दिव्यानि वर्षाणि तिष्ठन्ति। ये हता मांसानि च ये तुभ्यं प्रियाहाराः, तेषां विषये एवमुक्तम्। यदा सहस्रवर्षाणि पूर्णानि भवन्ति, तदा सः शुद्धः पुनः स्थास्यति। गौतमाश्रम एव तिष्ठन् स्वात्मानं परिज्ञास्यसि। तत्र पापपूर्णं कपालं तव शिरसि नित्यं स्थाप्यते। एवं रुद्राय वरं दत्त्वा अहं तत्रैव अन्तर्धानं गतवान्। अतः हे पृथिवि, श्मशानं मम कदापि न रोचते। हे शुभे, श्मशानद्वेषस्य कारणं तुभ्यं उक्तम्। अधुना पापशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि। एकवस्त्रधारी कुसशय्यां बहिः शयीत; एवं कृत्वा सः सर्वपापैः विमुक्तः मम लोकं प्राप्नोति। शृणु, सुश्रोणि, तस्य उत्तमं प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि। तत्र सः मम कर्मसु निष्ठः जन्यते। तस्य, सुश्रोणि, महत्तमं प्रायश्चित्तं वदामि। एकदिनं यावद् यवगोमूत्राहारः स्यात्। तदा सः पुनर्जन्म न प्राप्नोति, मम लोकं गच्छति। सः मूढः, पापकर्मकृदपि, मम कर्मनिष्ठः। यावत् वराहदेहस्य रोमसंख्यया—मम स्वदेहे—एवं फलम्। पुनः, हे पृथिवि, अन्यदपि वक्ष्यामि। यावत् तद् तस्मिन्नेव देहे प्रतिष्ठितं भवति। पुनरपि, हे पृथिवि, अन्यदपि शृणु। अन्धत्वं प्राप्त्वा, हे देवि, तादृशः सः जातः। सः महाकुले, पवित्रे, भगवद्भक्ते जातः। सः धनसम्पन्नः, गुणी, रूपवान्, सदाचारी, शुचिः च। एतद् आचरन् सः पापात् विमुक्तः, मम कर्मनिष्ठः। सप्ताहं केवलं पयः सेवनं कुर्यात्। तपश्चर्यां कृत्वा, हे उत्तमे, मम लोकम् आप्नोति। अधुना तत्र दोषमपि वक्ष्यामि, शृणु, सुन्दरी, सत्यम्। तदा सः विशुद्धात्मा, मम भक्तः भवति, अत्र न संशयः। दीक्षितः यदि सुरां पिबेत्, तस्य प्रायश्चित्तं नास्ति। अग्निवर्णां सुरां पीत्वा सः तेन पापात् मुच्यते। सः पापेन न लिप्यते, न च पुनर्जन्म प्राप्नोति। सः घोरे नरके पञ्चदश वर्षाणि वराहत्वेन पच्यते। एकवर्षे पूर्णे शुद्धः स्यात्, मम कर्मनिष्ठः, शुचिः च। एवं वचांसि श्रुत्वा पृथिवी पुनरपि हरिं प्राह। "देवेश, प्रभो, येन कुसुम्भदण्डेन भूमिं मार्जयति, तस्य किं प्रायश्चित्तं, कथं च सः मुच्यते, तद् ब्रूहि।" सः नरके दशसहस्रवर्षाणि यातनां प्राप्नोति। यदि तद् भुक्त्वा स्यात्, तर्हि यत्नेन चान्द्रायणं प्रायश्चित्तं कुर्यात्। एवं श्रीभगवान् पृच्छ्यमानः पृथिव्यै पापशुद्ध्यर्थं विविधानि प्रायश्चित्तानि कृपया न्यवेदयत्।