वराहपुराणम्

माधव, अहं त्वां वेद्मि त्वमपि मां वेत्सि। ब्रह्मा तु केवलं नो मध्ये वेत्ति, न तु परं, इति। एवं मया उक्त्वा, हरः प्रजापतिनां महेश्वरः, त्वदीयया कृपया, हे विष्णो, त्रिपुरं नाशितवान्। तत्र बालाः वृद्धाश्च दशसु दिशासु विकीर्णाः निपातिताः। तेषां योगः मायाच च नष्टौ, राज्यं च विनष्टं, हे माधव। तदनन्तरं, हे विष्णो, पापनाशकं शुद्ध्युपायं सत्यं मे कथय। एवं चिन्तयतः मम, अहं रुद्रं प्राहम्। मम वचनं श्रुत्वा, भगवाँल्लोकनाथः, एवमुक्तवान्—“किं तद्विष्णो समं स्थानं यत्र वयं गच्छाम?” पापशुद्ध्यर्थं मया एतदुक्तम्। तत्र जनाः स्वेच्छया वसन्ति, सर्वकामविवर्जिताः। तत्र दृढनिश्चया दिव्यसहस्रवर्षाणि तिष्ठन्ति। येषां हतानां मांसं, ये च तव प्रियाः भोज्याः, ते तत्र सन्ति। सहस्रवर्षे पूर्णे पुनः शुद्धो भूत्वा स्थित्वा भविष्यसि। तत्र गौतमाश्रमे स्थित्वा आत्मानं सत्यं ज्ञास्यसि। नित्यं पापपूर्णमण्डलकपालं शिरसि स्थितं भविष्यति। एवं रुद्राय वरं दत्त्वा अहं तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छम्। तस्मात्, हे पृथिवि, श्मशानं मम कदापि न रुच्यते। हे शुभे, किमर्थं श्मशानं मम अप्रियमिति कारणं तव उक्तम्। अधुना पापनाशनं प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि। एकवस्त्रधारी कुसशय्योपविष्टः विविक्तदेशे शयनं कुर्यात्। स सर्वपापविमुक्तः मम लोकं प्राप्नोति। शृणु, सुश्रोणि, तस्य उत्तमं प्रायश्चित्तं वदामि। तत्र मम कर्मसु प्रवृत्तो नरः जायते। तस्मै, सुश्रोणि, बलिष्ठं प्रायश्चित्तं वदामि। एकाहं यवगोमूत्राहारः स्यात्। स संसृतौ न प्रतिनिवर्तते, मम लोकं प्राप्नोति। स मूढः, पापकर्मी, मम कर्मनिष्ठः। यावत्केशाः वराहशरीरे मम सन्ति, तावत्प्रयोजनं तस्य स्यात्। पुनः अन्यदपि वक्ष्यामि, शृणु, हे पृथिवि। यावत् तद् तस्मिन्नेव देहे स्थितम् अस्ति, तावत् फलमवाप्नोति। पुनरपि अन्यद्वक्ष्यामि, शृणु, हे पृथिवि। अंधः भूत्वा, हे देवी, तादृशे रूपे स जातः। स तु महतीं शुद्धां भगवत्प्रणतां कुलस्य जातिं प्राप्नोति। स धनसम्पन्नः, गुणवान्, सुन्दरः, सदाचारयुक्तः, शुद्धात्मा च भवति। एतेन स पापात् विमुक्तः, मम कर्मनिष्ठत्वात्। सप्ताहं केवलं पयसा जीवेत्। तपः कृत्वा, हे सुभगे, मम लोकं प्राप्नोति। अधुना तस्य दोषं वक्ष्यामि, शृणु, सुन्दरि, यथार्थतः।