एवं नारायणवचनं श्रुत्वा पृथिवी तं वचोऽब्रवीत्— “भगवन्, मम महती कुतूहलता अस्ति; त्वं सर्वं मम आख्यातुमर्हसि। किं तत्र त्रिविधं स्वरूपं, भगवन्, शुद्धमङ्गलवचने?” इति। तत्र देवः तेजस्विनं दीप्तमथ महाशक्तियुक्तं कपालं समादत्त। स तु पद्मनयनः रात्रौ श्मशाने रुद्रप्रियस्थले देवीं प्राह— “शृणु सुमधुरं ममैतत्प्रवचनं, सुभगे। अद्यापि, निष्कलुषे, दृढव्रताः जनाः एतद्विज्ञातुं न शक्नुवन्ति। त्रिपुररूपे बालवृद्धस्त्रीणां वधं कृत्वा योगी स्वचित्ताधिपत्यं च मायाशक्तिं च नष्टवान्। तत्रैव तस्मिन्स्थले शिवः सर्वगणैः परिवृतः स्थितवान्। तदा मया ध्यातः शङ्करः पुनरागमिष्यति, देवी। रुद्रः, यस्य मायाशक्तिः नष्टा, स सर्वभूताधिपः महेश्वरः, तस्य विज्ञानं नष्टं, योगशक्तिः विनष्टा, स शक्तिहीनः अभवत्। “किमर्थं त्वं रुद्र, मोहावृतः अत्र स्थितः? त्वं वैशाखस्य विभागः, त्वं आदिः, त्वं परायणम्। स्वगणैः परिवृतः अपि आत्मानं न पश्यसि किमर्थम्? यत्पृष्टं मया, तद्वस्तुतः वद। प्रियतमे हेतोः अहं अत्र आगतः। पापदग्धनेत्रः स मधुरं वचनं उवाच। एक एव नारायणः, स सर्वलोकमहेश्वरः। अहं योगं विज्ञानं च प्राप्तवान्, दुःखात् विमुक्तः अस्मि। अहं त्वां वेद्मि, त्वं माम्, माधव। ब्रह्मा केवलं अस्माकं मध्ये वेत्ति, न ततोऽधिकम्। एवं मयि उक्त्वा हरः, महाभूतपतिः— “तव अनुग्रहेण, विष्णो, त्रिपुरं मया विनाशितम्। तत्र बालवृद्धाः निहत्य, दशसु दिशासु विक्षिप्ताः। तेषां योगः मायाशक्तिश्च नष्टा, स्वाधिकारः विनष्टः, हे माधव। विष्णो, पावनं पापनाशनं उपायं सत्यम् आख्याहि। एवं चिन्तयतः मम रुद्रं प्रति वचः उक्तम्। मम वचनं श्रुत्वा भगवाञ्छिवः— “किं तत्त्र विष्णो, समं स्थानं यत्र गमिष्यावः? तस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं एतद्वचनं मया उक्तम्। तत्र जनाः स्वेच्छया सर्वकामविवर्जिताः तिष्ठन्ति। तत्र दृढनिश्चयेन सहस्राणि दिव्यानां वर्षाणां वसन्ति। ये हताः, तेषां मांसं च तव प्रियाणि भोज्यानि च तत्र। यदा सहस्रं वर्षाणां पूर्णं भवति, तदा त्वं पुनः शुद्धः स्थित्वा। तत्र गौतमाश्रमे वसन् आत्मस्वरूपं ज्ञास्यसि। निरन्तरं पापपूरितं कपालं शिरसि स्थाप्यते। एवं रुद्राय वरं दत्वा तत्रैव अहं अन्तर्धानं गतः। तस्मात्, हे पृथिवि, मम श्मशानं कदापि न रोचते। भगवति, श्मशानस्य विरक्तिस्थानत्वं कारणं तुभ्यं उक्तम्।