सर्वपापैः विमुक्तः, चेतनया युक्तः, ज्वररहितश्च स जीवः, यः जलपादं भुक्त्वा मम समीपं प्राप्नोति, स दशवर्षाणि ग्राहत्वं, पञ्चवर्षाणि वराहत्वं प्राप्नोति। कठिनं कर्म कृत्वा, सः कुलीनकुले जायते। सर्वकर्माणि अतिक्रम्य, मम लोकं स प्राप्नोति, येन मनुष्याः भीषणं संसारसागरं तरन्ति। त्रिदिनानि फलभोजनं, त्रिदिनानि तिलभोजनं कृत्वा, पञ्चदशदिनानि एवं प्रायश्चित्तं यथाविधि समाचरेत्, यः शुभमार्गकामः, संयतः शुद्धचित्तश्च। एवं श्रीवराहपुराणे 'जलपादभक्षणदोषप्रायश्चित्तवर्णनं' नाम पंचत्रिंशदधिकशततमं अध्यायः समाप्तः। अथ प्रायश्चित्तकर्मणः सूत्रं प्रवक्ष्यामि। देवि, यः दीपस्पर्शानन्तरं मम विधिं समाचरति, तस्य कथां शृणु, पुण्यश्लोके, पापरहिते। चाण्डालगृहे स एव दृश्यते, अत्र न संशयः। मम भक्तः तु विशुद्धे भागवतकुले जायते। येन मनुष्याः चाण्डालयोनिषु दुःखं तरन्ति, तदेव वक्ष्यामि। चतुर्दिनैकभुक्तः स्यात्, व्योम्नि शय्यायां शयेच्च। शुद्धः सन्, यथानियमं मम विधिं आचरन्, मम मार्गे स्थितः स्यात्। यदिदं संसारशुद्धिकरं, तत् कृत्वा शुभं लभते। अधुना मम दोषस्य परिणामं शृणु। सप्तवर्षाणि सः गृध्रत्वं, विहंगेश्वरत्वं प्राप्नोति; ततः पञ्चदशवर्षाणि पिशाचत्वं प्राप्नोति। एतत् नारायणात् श्रुत्वा, पृथिवी वचनमुवाच— "भगवन्, मम महत् कौतूहलं, त्वं सर्वं वक्तुमर्हसि। किं तत्र त्रिविधं स्वरूपं, पुण्यवाक्ये, भगवन्?" ततः स देवः, तेजस्विनं दीप्तमस्तिकं गृहीत्वा, रात्रौ श्मशाने, रुद्रप्रियस्थले, पद्मलोचनां देवीमुवाच—"शृणु, सुमध्ये, मम उत्तमां कथां। अद्यापि, निष्कलुषे, दृढव्रताः एतद् न जानन्ति।" "त्रिपुररूपे बालवृद्धयोः स्त्रीणां च वधं कृत्वा, योगी मनोवशं च शक्तिं च नष्टवान्। तत्र, तस्मिन्नेव स्थले, शिवः सर्वगणैः परिवृतः स्थितः। तदा मया ध्यातः शंकरः पुनः आगमिष्यति। रुद्रः, नष्टमायः, सर्वभूताधिपः, अविज्ञाय, विज्ञानं नष्टं, योगशक्तिः गतः, शक्तिहीनः अभवत्।" "किं कारणं, रुद्र, मोहावृतः अत्र तिष्ठसि? त्वं वैशाखस्य विभागः, त्वं आदिः, त्वं च परमं शरणं। किं कारणं, स्वपरिषदे स्थितः, आत्मानं न विजानासि? तस्मात्, यद् पृष्टं मया, तत् सत्यं वद। प्रियायै तव, अत्र आगतः अस्मि।" पापदग्धलोचनः सः मधुरं वाक्यं प्रोवाच। एक एव नारायणः, सर्वलोकमहेश्वरः, साङ्गं ज्ञानं च प्राप्तवान्, दुःखात् विमुक्तः अभवत्।