एकः जनः, वराहपुराणे निर्दिष्टः, दशवर्षाणि वनान्तरे विचरन् वराहरूपं प्राप्नोति। ततः, चतुर्दशवर्षाणि मूषकरूपेण जीवति। अनन्तरं, अष्टवर्षाणि गृहगृहे गोदाहरण्ये जन्म प्राप्नोति। एवं विविधानि योनिजन्मानि प्राप्य, वराहमांसभक्षकः सः, हृषीकेशस्य सर्ववचनानि शृणोति, सर्वलक्षणसम्पन्नः सन्। एष मम परं रहस्यं तव भक्तानां सुखदायकं सम्यक् उक्तम्। येन मनुष्याः तिर्यग्योनिसंसारसागरं तरन्ति। अथ, भक्तः भोजनानन्तरं सप्तदिनानि केवलं जलाशनं कुर्यात्। सप्तदिनानि तिलभोजनं वा शिलाभोजनं च। स्वं संयम्य, धैर्ययुक्तः, अहंकाररहितः सन्, सर्वपापविमुक्तः, चैतन्ययुक्तः, ज्वररहितश्च भवेत्। यः जलपादभोजनानन्तरं माम् उपैति, सः दशवर्षाणि मकररूपेण, पञ्चवर्षाणि वराहरूपेण भवति। ततो दुस्तरं कर्म कृत्वा, सः कुलीनकुले जन्म लभते। सर्वकर्माणि अतिक्रम्य, मम लोकं प्राप्नोति। येन मनुष्याः भीषणं संसारसागरं तरन्ति। त्रिदिनानि फलभोजनं, त्रिदिनानि तिलभोजनं च कुर्यात्। पञ्चदशदिनानि एवं प्रायश्चित्तं यः शुभमार्गकामः शुद्धचित्तः संयम्य चरेत्। इति श्रीवराहपुराणे 'जलपादभक्षणदोषप्रायश्चित्त' नाम पञ्चत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ प्रायश्चित्तकर्मणः सूत्रं: हे देवि, यः कश्चिज्ज्योतिष् स्पृष्ट्वा मम कर्माणि करोति, तस्य कथां शृणु, सौभाग्यवति, पापविनाशिनि। चाण्डालगृहे तत्र निःसंशयं भवति। किन्तु मम भक्तः शुद्धे भागवतगृहे जन्म लभते। येन मनुष्याः चाण्डालयोनिदुःखं तरन्ति। सः चतुर्दिनैकभोजनं कुर्यात्, व्योम्नि शय्यायाम् शयीत च। शुद्धः विधिपूर्वकं मम विहितमार्गे स्थित्वा, यत् संसारे शुद्धिकरं तदाचरन् शुभं प्राप्नोति। अथ मम दोषस्य फलमकथयम्—सः सप्तवर्षाणि गृध्रः, खेचराधिपः भवति। ततः पञ्चदशवर्षाणि पिशाचरूपेण जन्म लभते। एतेन नारायणवचनं श्रुत्वा, पृथिवी इदं वचनमुवाच—"भगवन्, मम महदुत्सुकत्वं विद्यते; सर्वं मे वक्तव्यम्। किं तत्र त्रिविधं स्वभावं, शुभवचने?" इति। तत्र देवः तेजस्विनं कपालं गृहित्वा, कमललोचने, रात्रौ श्मशाने रुद्रप्रियस्थले, ममैतदुत्तमं चरित्रं शृणु। अद्यापि, निष्कलुषे, दृढव्रताः जनाः न जानन्ति। त्रिपुररूपे बालवृद्धस्त्रीवधं कृत्वा, योगी मनःस्वामित्वं च सिद्धिं च नष्टवान्। तत्र तस्मिन्स्थले शिवः सर्वगणैः परिवृतः स्थितवान्। ततः मया ध्यानितः शंकरः पुनरागमिष्यति, हे देवी। इति स्नेहपूर्णया, श्रद्धया च, श्रीवराहपुराणे एषा चरितावली प्रवहति।