त्रिदिनानि पत्रैः वा, त्रिदिनानि क्षीरैः वा जीवितव्यं भवति। एवं कृत्वा, हे महाभाग्यवती, यदि मलिनवस्त्रधारीणां मध्ये, मम कर्मसु समर्पितः जनः श्वा-अपसृष्टं ददाति, सः सप्तजन्मानि श्वा भवति, तथा सप्तजन्मानि शृगालः अपि भवति। ततः शुद्धचित्तः, शास्त्रविद्, मम भक्तः सः जन्मं लभते। शृणु सत्यम्, हे पृथिवि, महत् प्रायश्चित्तं। त्रिदिनानि मूलानि, त्रिदिनानि फलानि भक्षयेत्। त्रिदिनानि दधि, त्रिदिनानि क्षीरपाकं च भक्षयेत्। एवं एकविंशतिदिनानि शुभलक्षणैः सह आचरितव्यं। यः वराहमांसं भक्षयित्वा इह विचरति, सः दशवर्षाणि वनं गच्छन् वराहः भवति। ततः मूषकः भूत्वा चतुर्दशवर्षाणि जीवति। ततः गोधा भूत्वा अष्टवर्षाणि बहुगेहेषु जन्मं लभते। एवं, यः वराहमांसभक्षी, तादृशं संसरणं गत्वा, हृषीकेशस्य सर्ववचनानि श्रुत्वा, सर्वलक्षणसम्पन्नः सः भवति। एतत् परमं रहस्यं मम, भक्तानां सुखदायकं, तव उद्घाटितम्। येन मानवाः पशुसंसारसागरं तरन्ति। भोजनानन्तरं सप्तदिनानि जलमात्रं जीवितव्यं। सप्तदिनानि तिलभोजनं, शिलाभोजनं च। धैर्ययुक्तः, आत्मनिग्रहयुक्तः, अहंकाररहितः स्यात्। सर्वपापात् विमुक्तः, चैतन्ययुक्तः, ज्वररहितः। यः जलपादभक्षणं कृत्वा मम समीपं आगच्छति, सः दशवर्षाणि ग्राहः, पञ्चवर्षाणि वराहः भवति। कठिनं कर्म कृत्वा, सः कुलीनकुले जन्मं लभते। सर्वकर्माणि अतीत्य, मम लोकं प्राप्नोति। येन मानवाः घोरसंसारसागरं तरन्ति। त्रिदिनानि फलभोजनं, त्रिदिनानि तिलभोजनं च। पञ्चदशदिनानि, एवं, प्रायश्चित्तं आचरितव्यं; यः शुभमार्गं इच्छति, संयतचित्तः शुद्धः च भवेत्। एवं श्रीवराहपुराणे 'जलपादभक्षणदोषप्रायश्चित्तवर्णनं' नाम एकशतत्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम्। हे देवि, यः दीपस्पर्शानन्तरं मम विधिं आचरति, शृणु, हे महाभाग्ये, यथा अहं तव कथयामि, हे निष्पापे। चाण्डालगृहे, तत्र, न संशयः। मम भक्तः शुद्धभागवतगृहे जन्मं लभते। येन मानवाः चाण्डालयोनि-संकटं तरन्ति। चतुर्दिनान्तरे एकवारं भोजनं कृत्वा, व्योमशय्यां शयितव्यं। शुद्धः, विधिनियमपूर्वकं, मम कर्ममार्गे स्थितव्यं। यद् लोकसंसारं शुद्धयति, तत् कृत्वा शुभतां प्राप्नोति। शृणु सत्यम्, मम दोषफलम्। सप्तवर्षाणि गृध्रः, नभः-निवासीनां नाथः भवति। ततो पिशाचः भूत्वा पञ्चदशवर्षाणि जीवति।