वराहपुराणस्य पुण्ये अध्याये, भगवतः वचः पृथिव्यै कथ्यते—यः पञ्चवर्षाणि मूकः भवति, द्वादशवर्षाणि च वृषभत्वं प्राप्नोति, स एव त्रिवर्षाणि निःसंशयं महिषः भवति। विशाललोचने, यः पुष्पाणि सम्यगाचरेण विना अर्पयति, यदि त्वं, भगवन्, अन्तःशुद्धचित्तेन तेन तुष्टः स्याः, तेन तव भक्ताः कर्मनिष्ठाः शुद्धिम् आप्नुवन्ति। यथापृष्टं त्वया, देवि, तत्त्वेन शृणु—कथयामि तव तेषां पापक्षयस्य प्रायश्चित्तम् येन मानवाः शुद्धिं लभन्ते। सप्तवारं वीरासनस्य विधानं कर्तव्यम्। त्रीणि दिनानि यवभोजनं वा केवलं वायुभोजनं च कर्तव्यम्। एवं स सर्वमहापापैः विमुक्तः मम लोकं प्राप्नोति। एवं समप्तं चतुस्त्रिंशदधिकशततमं अध्यायं—'पूजादिदोषप्रायश्चित्तवर्णनं' नाम्ना। अथ, जालपादभोजनदोषस्य प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि। यः कश्चन रक्तवस्त्रधारी मां उपगच्छति, स्त्रीणां मासधर्मजन्यं प्रवाहं वा, स दश वा पञ्च वर्षाणि तत्रैव वसति। तस्य शारीरशुद्धये प्रायश्चित्तं वदामि। एकवारं भोजनं कृत्वा दश वा सप्त दिनानि यावत् तिष्ठेत्। एवं स मम अप्रियकारणात् विमुक्तः भवति, हे पृथिवि, रक्तवस्त्राभूषिता। यस्तु दीपवर्जिते तमसि मां उपगच्छति, तस्य पतनं वक्ष्यामि—शृणु, वसुधे। स अन्धः भूत्वा, महाभागे, एके जन्मनि तमसि संवृतः जातः भवति। एकचित्तः स तस्य प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्। यः मम लोकप्राप्तिसाधनं स्पृशति अपि, स एकवारं भोजनं कृत्वा विंशतिदिनानि ध्यानयुक्तः तिष्ठेत्। ततः एकभुक्तः जलाश्रितः उपविष्टः स्यात्। एतत्प्रायश्चित्तेन स तस्मात् पापात् विमुच्यते। देवि, तस्य कर्माणि कर्तव्यानि; अधुना तस्य पतनं शृणु। स पञ्चवर्षाणि नकुलः, दशवर्षाणि कूर्मः, नवपञ्चवर्षाणि कपोतः भवति। ततः स मम समीपे तिष्ठति, यत्राहं प्रतिष्ठितः। कृष्णवस्त्रदोषात् स सिद्धिं प्राप्नोति। त्रिरात्रं त्रिपिण्डदानं कृत्वा पापात् विमुक्तिः स्यात्। शुद्धः भक्तिमान् मम मार्गानुगामी भवति। यस्तु अम्लानवस्त्रधारी मम अर्पणं करोति, तस्य दोषं वक्ष्यामि, हे पृथिवि। स मात्तगजः भूत्वा एके जन्मनि भूमौ वसति, ततः एके जन्मनि शृगालः, ततः एके जन्मनि अश्वः भवति। सप्तजन्मानि उपरि, तदा स मानवः भवति—दक्षः, निर्दोषः, अहंकारवर्जितः। वस्त्रशेषेण मानवाः संसृतिं यान्ति। मम कर्मनिष्ठाः पापादिमुक्तिं कथयिष्ये, शृणु, हे निष्पापे। तेषां प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि।