श्रीभगवानुवाच— यदा कोऽपि भक्तः शुद्धचित्तः, क्रोधेन समाक्रान्तः, मां प्राप्नोति, तदा स पावनः सन् अपि, त्रिशतवर्षाणि मण्डूकत्वं प्राप्नोति, दशवर्षाणि च राक्षसत्वेन वर्तते। पुनः, सः पञ्चवारं, सप्तवारं, अथवा नववारं जन्मनि अन्धः जायते, हे सुश्रोणि। स लशुनं भस्म च भुङ्क्ते, आकाशे च विचरति। स्वकर्मदोषेण सः संसारसागरमध्यम् आपद्यते। अहो, यथार्थं परं रहस्यं पूर्वं त्वया उक्तम्। मम मनः उद्वेगं प्राप्तम्; कुतःचित् स्थिरं न भविष्यति। एषा गहनार्था श्रुत्वा, अहं भीतः शोकयुक्तश्चास्मि। सर्वलोकानां सुखहेतोः प्रियकार्यस्य च, ये दुर्बलाः, निर्भयाः, लोभमोहसमन्विताश्च—तेषां कृते—तदा पद्मनयनः वराहः सा समक्षम् अवस्थितः। पृथिव्याः मुनेश्च वचनानि श्रुत्वा, ब्रह्मपुत्रस्य च, स भगवान् उवाच—“धन्यं भाग्यवत् त्वया पृष्टम्। किं तु, त्वया यत् उक्तं, हे देवि, योगाङ्गविद्याः विज्ञाय, तत् श्रुत्वा पृथिवी कुमारस्य वाक्यम् प्रत्युवाच। कर्म, क्रिया, नियमः, ज्ञानं च पृथिवीतले प्रतिष्ठितम्। तदा, हे ब्रह्मन्, विष्णुः मायामयं वचः मम प्रति व्याहरत्। व्रतं कृत्वा, कर्मनिष्ठया, अष्टभिक्षां भगवत्प्रेम्णा गृह एव नियमानुसारं दत्त्वा, सः पापात् विमुक्तः भवति; अतः जनार्दनः एवं प्रोक्तवान्। सः शीघ्रं विष्णुम् अर्चयति, द्विजश्रेष्ठ, न संशयः। तदा सः वसुधरां विशाललोचनाम् धर्मकामः प्रत्युवाच। त्वं तु तस्य वद धर्मान् ये अस्य वदनात् उद्भूताः; तदा सः पद्मनाभः शङ्खचक्रगदाधरः कमललोचनः उवाच। स भक्तानां पुण्यकर्मणां सुखस्यार्थं, धर्मसम्पन्नानां च, मधुरं वचः मेघगम्भीरध्वनिसदृशं वदन्, भगवाञ् जनार्दनः जगदाधिपः वराहरूपः अभाषत। हे देवि, यः मत्कृते कर्म करोति, सः मम लोकं प्राप्नोति। यः परमं पदं इच्छति, सः विधिवत् मां पूजयेत्। ते पुनर्जन्मन प्रविशन्ति न, अपराधरहिताः; किन्तु यः पृथिव्यां मम पूजां कुर्वन् अनुचितैः पुष्पैः— अस्य पतनं वक्ष्यामि; शृणु एतत्, हे वसुधरे। मूढभक्ताः, हे देवि, ये मम वचनविपरीतानि कुर्वन्ति—अज्ञानदोषात् ते दुःखं अनुभवन्ति। सः पञ्चवर्षाणि मूकः भवति, द्वादशवर्षाणि वृषभः, त्रिवर्षाणि महिषः च नूनम्। हे विशाललोचने, ये पुष्पाणि अयुक्तया अर्पयन्ति, यदि तु शुद्धान्तःकरणः त्वयि तुष्टः स्यात् भगवन्— येन भक्तजनाः कर्मनिष्ठाः शुद्ध्यन्ति, तत् मे शृणु, हे देवी, यथावद् त्वया पृष्टम्। हे महाभागे, मानवाः येन प्रायश्चित्तेन शुद्ध्यन्ति, तत् वक्ष्यामि। सप्तवारं वीरासनविधिं कुर्यात्। त्रिदिनानि यवभोजनं, अथवा त्रिदिनानि वायुभोजनं चाचरेत्। सर्वपापविनिर्मुक्तः सः मम लोकं प्राप्नोति। एवं श्रीवराहपुराणे पूजादोषप्रायश्चित्तविधिवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, जालपादभोजनदोषस्य प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि—यः कश्चित् रक्ताम्बरधारी मां समाश्रयति— इति।