धरणी देवी विनयपूर्वकं वराहदेवं प्रार्थयति—“भो भगवन्, प्रायश्चित्तशुद्ध्याः क्रमं विस्तार्य कथय।“ तदा श्रीवराहः प्रत्युवाच—“ये मम विधिषु बहिष्कृताः, तैः यः यः मयि अपराधं कृत्वा पुनरपि मम समीपं आगच्छति, सः सन्देहं विना कीटयोनिं प्राप्य तत्र यथोचितं वसति।“ धरणी पुनः पृष्टवती—“कथं पुनरपि सः सिद्धिं प्राप्नुयात्? ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, ये च मम मतस्थाः, ते पापात् विमुक्ताः परमां गतिं प्राप्नुवन्ति।“ वराहः पुनरुवाच—“मम अङ्गानि स्पृशेत्, चित्तं स्थावरजङ्गमे समाहितं कुर्यात्। अहं सदा तं कामये यः संयतः, शुभः, भगवद्भक्तः, शुद्धः च। अहं अहंकाररहितं, धर्मकृत्सुखं, मयि स्थितभक्तिं च वाञ्छामि।“ “यदा कोऽपि भक्तः कोपयुक्तः अपि शुद्धः, मयि सम्यक् शुद्धः सन् माम् आप्नोति, तदा सः त्रिशतवर्षाणि मण्डूकत्वेन तिष्ठति, दशवर्षाणि राक्षसत्वं प्राप्नोति। सः पञ्चसप्तनववारं जन्मनि अन्धः भवति, लशुनं भस्म च खादति, आकाशे सञ्चरति। स्वकर्मदोषात् संसारसागरे पतति। अहो, यत् त्वया पूर्वं गूढतमं रहस्यं उक्तं, तत् एव।“ एवं श्रुत्वा धरण्याः चित्तं क्षुभितं जातम्—क्वापि स्थिरं न भवति। सा अवदत्—“इदं गम्भीरं दुर्निवार्यं तत्त्वं श्रुत्वा अहं भीता शोचामि। लोकानां हिताय मम प्रियस्यार्थं पृच्छामि। ये दुर्बलाः, निर्भयाः, लोभमोहसमन्विताः, तेषां किं स्यात्?“ एवम् उक्ते, पद्मलोचनः वराहः तस्याः पुरतः स्थितवान्। पृथिव्या ऋषेः च वचः श्रुत्वा, ब्रह्मपुत्रस्य, सः अवदत्—“धन्यं पुण्यं च यत् त्वया पृष्टम्। किं तु, हे देवि, सर्वयोगाङ्गविद्, यत् त्वया उक्तं, तत् अहम् अवगच्छामि। कुमारस्य वचनं श्रुत्वा, पृथिवी प्रत्युवाच।“ “कर्म, यज्ञ, नियमः, ब्रह्मविद्या च, एते भूमौ प्रतिष्ठिताः। ततो विष्णुः मायासृष्टिकर्ता माम् अब्रवीत्—‘तत् व्रतम् आचरित्वा मम कर्मसु भक्त्या स्थितः, भगवत्प्रेम्णा नियमेन अष्टदानानि गृहस्थे दत्त्वा, सः पापात् विमुच्यते।’ अतः जनार्दनः एवमुक्तवान्। सः शीघ्रं विष्णुं द्विजश्रेष्ठं पूजयति, न संशयः।“ ततः धर्मकामिनीं विशाललोचनां वसुधराम् प्रत्युवाच। “ये धर्माः तस्य मुखात् उत्पन्नाः, तान् वक्तुमर्हसि।” तदा सः पद्मनाभः, शङ्खचक्रगदाधरः, जगन्नाथः श्रीजनार्दनः, वराहरूपधारी, मेघनिनादसदृशं मधुरं वचनं अवदत्—“भक्तकर्मणां पुण्यसम्पन्नानां श्रीसम्पन्नानां च सुखार्थं, हे देवि, यः मम कृते कर्म करोति, सः मम लोकं प्राप्नोति।“ “यः परमां गतिं इच्छेत्, सः विधिपूर्वकं माम् उपासीत। ते पुनर्जन्मचक्रं न प्रविशन्ति, दोषरहिताः भवन्ति। किं तु, यः मम पूजायां अविधिना पुष्पैः पूजयति, तस्य पतनं वदामि, शृणु, हे वसुधे। ये मूढभक्ताः, मम इच्छानुसारं न कुर्वन्ति, अविद्यादोषात् ते दुःखं अनुभवन्ति।” एवं श्रीवराहदेवस्य वचांसि धरणी शुश्राव, तस्याः हृदि धर्मप्रेम भक्तिसंयुक्ता शुद्धिः च अभवत्।