एकदा श्रीवराहपुराणे कथायाम्, भगवता धर्मनिष्ठायाः शुद्धिप्रकारः विवृतः। एकः जनः यदि एकदिनं वायुभोजनं कुर्यात्, तदा पापात् विमुक्तः भवति। कर्मदोषस्य बोधेन, सः पापेन न स्पृश्यते। भगवतः लोकाय सुखं प्रायश्चित्तेन सम्पद्यते इति भगवतः वचनम् आसीत्। यः जनः भगवदधिष्ठितं शास्त्रं विहाय श्मशानं प्रविशति, सः तत्र श्मशाने शृगालः भूत्वा मृतदेहभोजनं करोति। सर्वलोकहिताय मधुरवचनं उक्तवान्—"भगवन्, ये शरणं ते गच्छन्ति, तेषां पापः कुत्र अस्ति?" इति। "पापविमुक्तये किं प्रायश्चित्तं, तत् वद। शृणु, सौम्ये, यथार्थं वदामि," इति भगवतः उत्तरम्। "सर्वपापहरं श्रेष्ठं उपायं वक्ष्यामि। पञ्चगव्यपानात् पापविमुक्तिः सम्पद्यते।" "एषः उपायः भगवद्देवस्य भक्तैः सर्वथा वर्जनीयः। पापात् विमुक्तस्य तस्य किञ्चिदपि दोषः नास्ति। रागमोहयुतः, कामेन अभिभूतः, सः अन्धः, दरिद्रः, बुद्धिहीनः च जायते। एतद् अपराधं कृत्वा, तव भक्तानां संसारसागरात् मोक्षः निस्सन्देहः। दोषयुक्तः, तव कर्मनिष्ठः।" श्रीवराहः पुनः उक्तवान्—"त्रिरात्रं तपः कृत्वा, व्योम्नि शय्यायां वासं कुर्यात्। शुद्धः, भक्तः, मम कर्मनिष्ठः च भूत्वा, सः पापात् विमुक्तः भवति। देवी, यः मृतदेहं स्पृष्ट्वा मम तीर्थेषु वसति, सः दशसहस्रवर्षाणि चाण्डालः भवति। त्रिवर्षाणि मक्षिका, एकादशवर्षाणि तित्तिरः, शतवर्षाणि गजः, द्वात्रिंशद्वर्षाणि गर्दभः च भवति। एवं दोषेन स्वकर्मनिष्ठः सः जायते।" हरिवचनं श्रुत्वा, सः विषण्णः पप्रच्छ। पृथिवी उक्तवती—"भयंकराणि वचनानि मम हृदयम् आघ्नन्ति। सदाचारात् पतितः, तव कर्मनिष्ठः।" पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, लोकनाथः जनार्दनः श्रीवराहः पुनः उक्तवान्—"पञ्चदशदिनानि एकभोजनं कृत्वा, तदनन्तरं पञ्चगव्यपानं कुर्यात्। देवी, मृतस्पर्शे अपि एषः विधिः उक्तः। यः एतत् प्रायश्चित्तं विधिना करोति, सः पापात् विमुक्तः।" एवं मृतस्पर्शप्रायश्चित्तवर्णनं श्रीवराहपुराणे द्विशतत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः, पूजायां, कर्मणि, मूत्रे, पुरीषे स्पर्शस्य प्रायश्चित्तं वर्णितम्। यदा पृथिवीं स्पृशति, तदा शरीरात् वातः निर्गच्छति। पञ्चवर्षाणि मक्षिका, त्रिवर्षाणि मूषकः भवति। एषः दुःखः, मोहः, देवी, मम वर्तमानः। एतद् वचनं श्रुत्वा, वसुधरा हृषीकेशं प्रत्युवाच—"कर्मनिष्ठः भक्तः अतुल्यं पापं प्राप्नोति। देव, तस्य सुखाय शुद्धिं निर्दिश। शुद्धिप्रकारं पूर्णं शृणु।" "एतद् अपराधं कृत्वा, विधिना कृत्येन तस्य अतिक्रमः कार्यः। एवं कृत्यं कृत्वा, मम दोषः नास्ति। देवी, कर्मदोषस्य महत्त्वं तव उक्तम्।" इति श्रीवराहपुराणे कथा प्रवाहः सम्पूर्णः।