नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठा पृथ्वी तं समुपेत्य पप्रच्छ — “हे भगवन्, यदि कश्चित् दन्तकाष्ठं न चुइत्वा मम समीपं आगच्छति, तस्य प्रायश्चित्तं किं?” श्रीवराहः तस्य प्रश्नं श्रुत्वा पृथ्वीं प्रत्युवाच — “एकस्य अपराधस्य कारणेन सर्वं नष्टं कथं भवति?” ततो भगवान् वराहः उवाच — “येन एकः अपराधः पूर्वसञ्चितं पुण्यं नाशयति, तेन मनुष्यः, हे शुभे, पापग्रस्तः कफपित्तयुक्तः च, यः दन्तकाष्ठं न चुइत्वा खादति, तस्य सर्वं बीजं नष्टं भवति।” पृथ्वी पुनः पप्रच्छ — “हे भगवन्, तेन मम धर्मः न नश्येत, तस्य प्रायश्चित्तं कथय।” श्रीवराहः प्रत्यवदत् — “मनुष्याः कथं शुद्धिं प्राप्नुवन्ति, तत् अहं वक्ष्यामि। द्वौ अथवा पञ्च दिनानि भूमौ शयनं कृत्वा प्रायश्चित्तं कुर्यात्। एवं दन्तकाष्ठभक्षणस्य विषयः तव निगदितः। अस्य दोषः नास्ति, न हि संशयः।” एवं एकशतत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः ‘दन्तकाष्ठभक्षणप्रायश्चित्तवर्णनं’ इति श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अथ मृते स्पर्शस्य प्रायश्चित्तं वर्ण्यते। यदि कश्चित् मैथुनानन्तरं स्नानं न कृत्वा मृतं स्पृशति, हे सौम्ये, तस्य प्रायश्चित्तं किं? नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, पृथ्वी एकवर्षं नियमं आचरति। पुनः पृथ्वी पप्रच्छ — “मनुष्यः कथं वीर्यपानस्य प्रवृत्तिं प्राप्नोति?” सा दुःखं अनुभूय, भगवान् वराहं उवाच — “हे देवी, एषा परमगोप्या शिक्षाः। तद्व्याघातस्य लक्षणं, हे सुन्दरी, तस्य अपराधस्य निश्चितिः। यः तद् दृष्ट्वा, तस्य तद्व्याघातस्य फलम् आप्नोति। तस्य दोषस्य कारणेन शुद्धिः न भवति। हे सौम्ये, गृहस्थाः मम कर्मणि प्रवृत्ताः, एकदिनं वायुभोजनं कृत्वा पापात् विमुक्ताः भवन्ति। अपराधस्य ज्ञानं लब्ध्वा, सः पापेन न लिप्यते। हे वसु, प्रायश्चित्तं मम लोकाय सुखदं भवति। यः मम शास्त्रं विना श्मशानं प्रविशति, श्मशाने शृगालः भूत्वा शवभक्षणं करोति। सर्वलोकहिताय मधुरं वचनं प्राह — ‘हे प्रभो, यः तव शरणं गच्छति, तस्य पापं कुत्र अस्ति?’ पुनः पप्रच्छ — ‘हे भगवन्, तस्य पापविमुक्त्यर्थं प्रायश्चित्तं कथय।’ श्रीवराहः प्रत्यवदत् — ‘सत्यं शृणु, उत्तमं पापनाशनं उपायं वक्ष्यामि। पञ्चगव्यपानं कृत्वा पापात् विमुक्तः भवति। सर्वथा भगवत्-भक्तैः तद् वर्जनीयम्। सर्वपापविमुक्तः, तस्य न दोषः। रागमोहसंयुक्तः, कामेन अभिभूतः, सः अन्धः, दरिद्रः, ज्ञानहीनः च जन्मं प्राप्नोति। अपराधं कृत्वा, न हि संशयः, तव भक्तानां संसारसागरात् मोक्षः अस्ति। अपराधयुक्तः, मम कर्मणि प्रवृत्तः। त्रिरात्रं तपः कृत्वा, व्योमसंवृतशयने शयनं कुर्यात्। शुद्धः, भक्तः, मम कर्मणि प्रवृत्तः, सः पापात् विमुक्तः भवति, हे देवी, आचारात् अपवर्जितः अपि। हे देवी, यः मृतं स्पृशति मम तीर्थे स्थायि, सः दशसहस्रवर्षाणि चाण्डालः भवति।” एवं द्विशतद्वात्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः ‘मृतस्पर्शप्रायश्चित्तवर्णनं’ श्रीवराहपुराणे समाप्तः।