पृथिव्याः प्रश्नं श्रुत्वा, “दुष्कृत्कराः केन कर्मणा शुद्धिम् यान्ति?” इति, हृषीकेशः महात्मा तस्याः वचनानि श्रुत्वा, श्रीवराहः उवाच— “ये राजभोजनं भुञ्जते, लोभात् वा भीतया वा, दुःस्थिताः अपि राजभोजनं भुञ्जन्ति, हे वसुधरे। तव वचनं श्रुत्वा भगवत् वचनात् वसुधरा कम्पिता अभवत्। ततः, मनसि शोकयुक्ता, व्रते दृढा सा पृथिवी उवाच— ‘राज्ञः दोषः कः? तं मे वक्तुम् अर्हसि।’ तस्याः वचनं श्रुत्वा, धर्मविदां श्रेष्ठः श्रीवराहः पुनः उवाच— ‘राजभोजनं पुण्यैः भार्गवैः कदापि न भोक्तव्यम्। राजा लोकस्मिन् समतया वर्तते अपि, हे पृथिवि, तस्य भोजनं दोषयुक्तं मन्यते। अतः, यद् अहम् अधुनैव उद्घोषयामि, तत् शृणु। भक्तैः भागवतैः विधिवत् मां स्थाप्य, यद् भोजनं मम अर्पितं शेषं भवति, तत् शुद्धं इति। विष्णोः वचनं श्रुत्वा, व्रते दृढा सा पृथिवी पुनः उवाच— ‘केन कर्मणा शुद्धिः? तद् मे कथय, हे जनार्दन।’ श्रीवराहः उवाच— ‘राजभोजनं भुञ्जानः केन शुद्धिम् यान्ति?’ एकेन चान्द्रायणेन, तप्तकृच्छ्रस्यान् विधिवत् अनुष्ठानेन, दोषः न भवति, हे पृथिवि, एष मे वचनम्। यः मम पूजार्थम् परमं प्राप्तुम् इच्छति, तस्य दोषः नास्ति।’ इति श्रीवराहपुराणे ‘राजभोजनदोषप्रायश्चित्त’ नाम त्रिशतत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ दन्तकाष्ठभक्ष्यप्रायश्चित्तम्— यः मां दन्तकाष्ठं न चुञ्चु, तदनन्तरं अभ्युपैति, तस्य दोषः कथ्यते। नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठा पृथिवी पुनः पप्रच्छ— ‘कथं एकस्य अपराधस्य सर्वं नश्यति?’ श्रीवराहः उवाच— ‘एकस्य अपराधस्य पूर्वपुण्यं नश्यति। मानवः, हे शुभे, पापग्रस्तः कफपित्तयुक्तः, दन्तकाष्ठं न चुञ्चु, तस्य सर्वबीजं भोजनात् नश्यति।’ पृथिवी पुनः उवाच— ‘कथं धर्मो मे न नश्येत्? प्रायश्चित्तं कथय।’ श्रीवराहः उवाच— ‘मानवाः कथं शुद्धिम् यान्ति इति वक्ष्यामि। भूमौ द्विदिनानि पञ्चदिनानि शय्यया, तेन दोषः नास्ति, संशयो नास्ति।’ इति श्रीवराहपुराणे ‘दन्तकाष्ठभक्ष्यप्रायश्चित्त’ नाम एकत्रिशतत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ मृतस्पर्शप्रायश्चित्तम्— यदि मैथुनात् अनन्तरं, स्नानं न कृत्वा, मृतं स्पृशति, हे शुभे, तस्य दोषः कथ्यते। नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, पृथिवी संवत्सरम् व्रतं आस्थिता। पृथिवी पुनः उवाच— ‘कथं मानवः शुक्रपानाय प्रवृत्तः भवति?’ एष मे महद् दुःखम्; तद् मे वक्तुम् अर्हसि। शृणु, हे देवी, एतत् परमं गोप्यं उपदेशम्। एष चिन्हं, हे सुन्दरी, अतिपातस्य निर्णयः। दृष्ट्वा, तस्य अतिपातफलम् प्राप्नोति। दोषात्, शुद्धिः न भवति। हे शुभे, गृहस्थाः मम कर्मनिष्ठाः— इति श्रीवराहपुराणे अनुक्रमेण दोषप्रायश्चित्तविषये भगवतः श्रीवराहस्य पृथिव्याः च संवादः अभवत्।