महदाश्चर्यं तत्र जातम्। चक्रेण निहतोऽहं यदा, तदा मम मांसमज्जानां किम्? इति चिन्तयन् स धर्मनिष्ठः पुरुषः, तस्मात् पात्रं निर्माय, तेन यथाविधि हविः समर्प्य, मनसि परमं तृप्तिं प्राप्नोतु इति संकल्पं चकार। भगवन्, त्वया यत् कृतं घोरतपसा ध्यातम्, तत् सर्वं साक्षात्कृत्य, त्वं मम सन्निधौ ताम्रपीठे स्थितस्वरूपः सदा तिष्ठसि। यत् किञ्चित् ताम्रपात्रे सम्यक् पूरितं मम समर्प्यते, तत् ताम्रं पुण्यं शुद्धं च; अतः तद् मम प्रियतमा द्रव्यम्। वैशाखमासस्य शुक्लपक्षे द्वादश्यां, त्वं मम लोकं प्राप्स्यसि; एषा निश्चितं सत्यवाणी। चक्रेण निहननं कामयमानः स भक्तोऽपि मम सेवा नित्यं कुर्वन् अवस्थितः। शुक्लपक्षे आगते धर्मे स्थितः स भक्तः, "मुक्तिं ददातु भगवन्, चक्रं तेजस्विनं मुञ्चतु," इति प्रार्थयामास। ततः चक्रेण विदारितः स भक्तश्रेष्ठः मामेव प्राप्तवान्। किन्तु ताम्रं शुद्धमिति, यः सीसकं, त्रपु, यष्ट्र, कांस्यं च, तानि अशुद्धानि; लोहमपि तेषां मध्ये मलिनम्। पृथिव्यां ताम्रपात्रे यत् किञ्चिद् समर्प्यते, तत् मम भक्तैः सदा कर्तव्यम्। भगवतानां प्रियभक्ताः भागवताः, ताम्रपात्रे पाद्यं, अर्घ्यं च सम्यग् दद्यात्। एतत् ते सत्यं कथितं देवी, किं पुनः पृच्छसि? "भगवन्, दीक्षितः सन्ध्यावन्दनं कथं कुर्यात्?" इति सा पप्रच्छ। भगवन् उवाच—"कस्मिन्न् मन्त्रेण मम भक्तः कर्मनिष्ठः सन्ध्योपासना करोति?" इति। तदा माधवी, सन्ध्यायाः परं मन्त्रं शृणु। यथा सवितरं पूजयन्ति, तथा पूर्वसन्ध्यां च परसन्ध्यां च पूजयन्ति। क्षणमेकं ध्यानासनं स्थाप्य, अयं मन्त्रः जपनीयः। एवं यः जपन्, मम लोके सहस्रवर्षाणि सुखं रमते। मन्त्रः—"सर्वे देवाः, ब्रह्मा, रुद्रः, इन्द्रः, त्वं च सवितः, एष एव आद्यः अव्यक्तरूपः सत्तासम्भूतः।" एवं देवम् आद्यं अव्यक्तरूपं स्वात्मनि स्थापयित्वा, सन्ध्योपासना कर्तव्या। एतेनैव मन्त्रेण दीक्षितः सन्ध्यायाः पूजा कुर्यात्। एवं श्रीवराहपुराणे एकोनत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः, 'चातुर्वर्ण्यदीक्षाताम्रवर्णनं' नाम, समाप्यते। अथ, राजभोजनस्य प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि। नारायणवदनात् दीक्षां शृत्वा, वसुधेवमुवाच—"भगवन्, श्रोतुं कृतार्था स्फुटं शुद्धा चास्मि। अहो, लोकनाथस्य महिमा! हृदि मे एकं परमं रहस्यं स्थितम्। भगवन्, पूर्वपापानि, परपापानि, द्वात्रिंशत् संख्यातानि, तव मया श्रुतानि। केन कर्मणा तेषां पातककर्तारः शुद्धिं यान्ति?" एवं वसुधायाः वचनं श्रुत्वा, हृषीकेशः महाबुद्धिः श्रीवराहरूपेण प्रत्युवाच—"ये लोका राजभोजनं लुब्धत्वात् वा, भीतत्वात् वा भुञ्जते, ते दुःखिताः सन्तः राजभोजनं भुञ्जते, हे वसुधे।" एतदाकर्ण्य भगवद्वचनं, वसुधा कम्पिता। सा मनःशोकदुःखिता, व्रते स्थिता, पुनरुवाच—"राज्ञः दोषः कः? तद्वद।" ततः वसुधायाः वचनं श्रुत्वा, सर्वधर्मविदां श्रेष्ठः श्रीवराहः प्राह—"राजभोजनं कदापि न भुञ्जीत धर्मनिष्ठः भार्गवः।" यद्यपि राजा लोके समदृष्ट्या वर्तते, तथापि तस्य भोजनं त्याज्यम्। एवं क्रमशः शास्त्रवचनानुसारं, भगवतः श्रीवराहस्य उपदेशः, ताम्रपात्रस्य महिमा, सन्ध्योपासना, राजभोजनस्य दोषः च पृथिव्यै निवेदितः।