श्रीभगवानुवाच— पूर्वं, कमललोचने, गुडाकेशो नाम महानसुरोऽभूत्। स च मां चतुर्दशवर्षपर्यन्तं भक्त्या सम्यगर्चयत्। तस्य तिव्रतपसा दृढनिश्चयस्य मया परितोषो जातः। ततः, हे महादेवि, तस्याश्रमं दृष्ट्वा शुभानि च किञ्चिद्वचनानि श्रुत्वा, चतुर्भुजं मां स्वकर्मसु प्रवृत्तं दृष्ट्वा तथा तं भक्तिपरायणं दृष्ट्वा, हृष्टचित्तोऽहं तेन सह समभाषे। तत्राहं प्रहृष्टेन मनसा तमुवाचम्— "गुडाकेश, भाग्यवतां श्रेष्ठ, वद किं ते करोमि?" यत्ते मनसा, वाचा, कर्मणा च चिन्तितं, तत्सर्वं मया साध्यं, सौम्य। एवं मम वचः श्रुत्वा गुडाकेशः प्रत्युवाच— "यदि त्वं मयि सर्वान्तःकरणेन तुष्टोऽसि, प्रभो, तर्हि केशव, त्वया चक्रेण मया वधः काम्यः। चक्राहते मम मांसमज्जनां किम्? ततः तेन धर्मनिष्ठेन तस्य मांसमज्जनां पात्रं कृतम्। तदनन्तरं, तस्मिन्हविष्ये समर्पिते, परमं तुष्टिं मम मनसि स्यात्। देवेश, यद् यत् किञ्चित् त्वया घोरतपसा स्थितेन चिन्तितं, त्वं मम सन्निधौ ताम्रपीठे स्थितस्वरूपो भविष्यसि। यत्ताम्रपात्रे पूर्णे मम दत्तं, तत् ताम्रं शुभं शुद्धं च, अतः स मे प्रियतमा। वैशाखमासस्य शुक्लद्वादश्यां त्वं मम लोकमागमिष्यसि—नात्र संशयः। चक्राहत्याभिलाषी स च मम सेवायां स्थिरोऽभूत्। शुक्लपक्षे समुपस्थिते धर्मनिष्ठस्तु सः, "मुच्यतां, मुच्यतां भगवन्, चक्रं तेजसा दीप्यमानम्," इत्युक्त्वा स्थितः। ततः चक्रेण विधूयमानः स मम भक्तश्रेष्ठः मां प्राप्तवान्। ताम्रं शुभं शुद्धं च, यत्ताम्रपात्रे पृथिव्यां दत्तं, तत् मद्भक्तैः सदा कर्तव्यं। दीक्षितैर्भागवतैः पाद्यं, अर्घ्यं चाद्यादि दातव्यम्। एवं ते सत्यं प्रोक्तं देवि, किं पुनर्भवान् पृच्छसि? देवेश, कथं दीक्षितः सन्ध्योपासना कुर्वीत, तन्मे वद। केन मन्त्रेण तव भक्तः प्रवृत्तकर्मा सन्ध्योपासनां कुर्यात्? शृणु माधवि, सन्ध्योपासनायाः परं मन्त्रं सत्येन। यथा सूर्यं पूजयन्ति, तथा पूर्वसन्ध्यां च उत्तरसन्ध्यां च पूजयन्ति। क्षणमेकं ध्यानासनं कृत्वा, अयं मन्त्रः पठनीयः। एवं यः कुर्यात्, स मम लोके तावत्संख्यायाः सहस्रवर्षाणि रमते। मन्त्रः— "सर्वे देवाः, ब्रह्मा, रुद्रः, इन्द्रः, त्वं च सूर्य, सच्चिदात्मना पूर्वरूपं व्यक्ताव्यक्तं चासि।" एवमात्मनि देवमव्यक्तरूपं स्थापयित्वा, दीक्षितः सन्ध्योपासनां तेनैव मन्त्रेण कुर्यात्। एवं श्रीवराहपुराणे एकोनत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः, "चातुर्वर्ण्यदीक्षाताम्रवर्णनं" नाम। अथ, राजभोजनस्य प्रायश्चित्तम्। एवं नारायणवदनात् दीक्षां श्रुत्वा, पृथिव्युवाच— "श्रुत्वा, भाग्यवते, शुद्धा जाता स्म्यहं प्रभो। अहो, खलु, लोकनाथस्य महात्म्यम्! एकं परमं रहस्यं हृदि स्थितमस्ति मे, प्रभो। देव, तव पूर्वपापानि चोत्तरपापानि च द्वात्रिंशत् कीर्तितानि।