सौम्यया बुद्ध्या, भगवतः पूजनकाले, भक्तः शुभाय पुष्पाणि समर्पयति—"शुभार्थं पुष्पाणि समर्पितानि, भगवन्, सर्वं मङ्गलं कुरु; त्वया एतानि सृष्टानि, स्वीकृतानि च, कल्याणाय। स्वाहा।" इति मन्त्रम् उच्चार्य पुष्पसमर्पणं कृत्वा, ततो धूपं दातव्यं। "नारायणाय नमः" इति उच्चार्य, विशेषं मन्त्रं जपेत्। तेन धूपेन, हे निष्पाप, तव समस्तार्पणानि पावनानि जातानि। "एष मम धूपः संसारमुक्तिदायकः, गृहाण" इति प्रार्थ्यते। भगवन् एवम् उक्त्वा, "यथा समर्प्यते, तथा अहम् अपि गृह्णामि, भक्तानां सुखावहम्," इति स्वीकृत्य, ततः जानुस्थले दीपं स्थापयित्वा, "श्रीविष्णवे तेजस्विने नमः सर्वदेवा अग्नौ प्रतिष्ठिताः," इति मन्त्रम् उच्चरेत्। पुनः, "भगवन्, संसारमोचनाय एष दीपः गृह्यताम्," इति मन्त्रम् अपि पठेत्। यः यथाविधि दीपं समर्पयति, स यथायोग्यं मां कुर्यात्। एवं भगवतः नारायणस्य वचनानि श्रुत्वा, वसुधरा विस्मिता बभूव। सा उवाच—"श्रुतं मया, भगवन्, तव भक्ताः तव विधीनां परायणाः। केषु केषु पात्रेषु तव निर्दिष्टं कर्म कर्तव्यम्?" इति। पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, लोकनाथः भगवान् एवम् अवदत्—"यद् पूर्वं त्वया मया च पृष्टम्, तत् सर्वं शृणु। सर्वेषां त्यागेन, ताम्रं मे प्रीयते।" स वसुधया मधुरं वाक्यं जगाद जनार्दनं लोकनाथम्। पृथिव्या वचनं श्रुत्वा, अनादिरजयः भगवान् पुनः उवाच—"शृणु, हे निष्पापे, यथार्थं कथयामि ते, हे पृथिवि। आदौ माधवि, सप्तसहस्रयुगानि आसन्। तदा, पद्मलोचने, महाऽसुरः गुडाकेशः आसीत्। स चतुर्दशवर्षाणि मां पूजयामास। तस्य घोरतपसा, दृढनिश्चयेन च, अहं तुष्टः अभवम्। महेश्वरि, तस्य आश्रमं दृष्ट्वा, शुभवचनानि श्रुत्वा, चतुर्भुजं मां कर्मनिष्ठं दृष्ट्वा, सन्तुष्टचित्तेन तम् अवदं—"गुडाकेश, भाग्यवान् त्वम्; किं ते करवानि?" इति। यद् यत् त्वया कृतं, चिन्तितं, उक्तं वा, तत् सर्वं वद। मम वचनं श्रुत्वा, गुडाकेशः एवं प्राह—"यदि त्वं मयि पूर्णतः तुष्टः, भगवन्, तदा मम एकं वरं देहि। केशव, त्वया चक्रेण हन्तव्योऽहम् इच्छामि। चक्रघातानन्तरं मम मांसमज्जयोः किं स्यात्?" इति। तदा, तेन धर्मिष्ठेन तस्मात् मांसमज्जात् पात्रं कृतम्। "सम्यगर्पिते सति, मम चित्ते परितोषः स्यात्," इति। देवेश, यत् यत् त्वया चिन्तितं, घोरतपसा स्थितेन, तव सन्निधौ ताम्रपात्रे रूपं स्थापयित्वा स्थितः स्यात्। यत् यत् ताम्रपात्रे पूर्णे मम दत्तं, तत् ताम्रं मङ्गलं पवित्रं च—अतः मम प्रियं। शुक्लपक्षे द्वादश्यां वैशाखमासस्य, त्वम् मम लोके आगमिष्यसि; नात्र संशयः। एवं, चक्रघातकामः सः, मम सेवायाम् अवस्थितः अभवत्।