ब्राह्मणस्य तु श्वेतः छत्रः, क्षत्रियस्य रक्तः छत्र इति विधानम् आसीत्। अथ सूतः उवाच—स तु वराहः, तदा भूमौ प्रणम्य, पुनः भाषितवान्। सा भूमिः वराहं प्रति पप्रच्छ—“भक्तानां दीक्षितानां किमत्र कर्तव्यम्?” इति। तस्याः वचः श्रुत्वा, तत्र मेघनिनादवत् दुन्दुभीनां शब्दः अभवत्। श्रीवराहः उवाच—“मम सर्वत्र ध्यानं कर्तव्यम्, किन्तु गूढतया, सभायाम् उपस्थितेषु। नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, सा पृथिवी व्रते स्थिता, शुद्धा च, भक्तेषु श्रेष्ठा, सदा तव कार्येषु प्रवृत्ता। सा कृताञ्जलिः नारायणं पुनः उवाच—‘त्वयि मग्नचेतसा, हे माधव, किमत्र कर्तव्यम्? केन च त्वं, अचिन्त्यः, मर्त्यभ्यः परः, चिन्तनीयः?’ इति।” पृथिव्याः वचः श्रुत्वा, स आद्यः अव्यक्तसम्भवः पुनः उवाच। श्रीवराहः अवदत्—“येन येन प्रकारेण मां चिन्तयसि, मम कार्येषु भक्त्या, स एव ‘गुह्यसभा’ दीक्षा इत्युच्यते, या विधेर् बीजसमुत्थिता। शुद्धः दीक्षितः, मम कार्येषु दृढनिश्चयः, भक्तः च यः एतां गुह्यसभा दीक्षां प्राप्नोति, तस्य अन्यः धर्मः नास्ति; एषा दीक्षा महाफलप्रदा। सा दीक्षा ‘आसुरी’ नाम्ना ख्याता, येन धर्मः स्थाप्यते। यो मां गुह्यसभायां चिन्तयति, सः पण्डितेषु श्रेष्ठः। तां दीक्षां यथाविधि शिष्याय प्रदातव्यं, तस्य विधिं वक्ष्यामि। कौमुदीमासे, अथवा मार्गशीर्षे, अपि वा वैशाखे, शुक्लपक्षे द्वादश्यां, त्रिदिनं शुद्धशाकाहारव्रतम् आचरितव्यम्। तत्र मम सन्निधौ, वेदिकायाम् अग्निं प्रज्वालयेत्। ततः दीक्षितः शिष्यः च गुरुश्च, परमशुद्धौ, सम्यक् प्रवर्तेते। मन्त्रः—‘यद् प्राचीनैः पितृभिः धारितम्, ब्रह्मनिष्ठेन देवेन, भवोद्भवेन च।’ तेन मन्त्रेण, गुरुः शिष्यं पार्षदसभां नयेत्। मन्त्रः—‘सम्यग्विधिना, दक्षिणशाखा-समुत्थितां देविं गृहाण।’ भूमिः पुनः पप्रच्छ—“केन मन्त्रेण अलङ्कारविधिः स्थाप्यते?” स तु वराहः वसुधरायै धर्मयुक्तैः वाक्यैः प्रत्युवाच। श्रीवराहः अवदत्—“स्नानविधयः ये साधकैः क्रियन्ते, तत्र जलप्रधानता अस्ति। तत्र मन्त्रेण कथं दातव्यमिति शृणु। शीघ्रं अञ्जनं कङ्कणं च संयोज्य, हस्तयोः कङ्कणं गृहित्वा, मन्त्रं पठेत्। मन्त्रः—‘एतत् कङ्कणं हस्तयोः स्थापितम्, नारायण कृपां कुरु, शिरसि अलङ्कुरु।’ ‘महान्, विश्वेश्वर, स्वदृष्ट्या त्रिलोक्यं पश्यसि।’ तेन मन्त्रेण, स धर्मिष्ठदेवतां स्नापयेत्। मन्त्रः—‘देवदेव, मया संकल्पितं स्नानविधिं सुवर्णपात्रे गृहाण, कृपां कुरु। एष जलपुष्पः मया योजितः, स्नाहि स्नाहि।’ ‘नारायणाय नमः’ इति उच्चार्य, अनेन मन्त्रेण जपेत्। यः एषां विधीनां अनुसारं मम दीक्षां प्राप्नोति, सोऽयं दीक्षा नाधमशिष्याय, न निन्दकाय, न च कपटीजनाय दातव्या।” एवं श्रीवराहस्य वाक्यैः भूमिः उपदेशं प्राप्य, धर्ममार्गे स्थित्वा, भक्त्या च नारायणं चिन्तयन्ती, तस्य दीक्षाविधिं सम्यग् अवगच्छत्।