पूर्वं, यः मां वाहनरूपेण आह्वयितुमिच्छति, तेन मन्त्रेण विधिपूर्वकं पूजनं कर्तव्यं। एवं कृत्वा, तस्य कृते वर्षा भूमौ पतति पुनः उत्पद्यते च। ततः, "ॐ! वासुदेव भगवन्, मम एष कर्म भूमौ कृतं वराहरूपेण संयोज्यताम्। मन्त्रं स्मृत्वा, आज्ञापय, अनुभवय च तव आदेशम्। भगवन्, आगच्छ—एष ब्राह्मणः दीक्षां इच्छति, तव कृपया स दीक्षितो भवतु," इति मन्त्रं जप्यते। मन्त्रजपानन्तरं भूमिं गत्वा, शिरसा जानुभ्यां च नमस्कृत्य, "ॐ! स्वागतम्, स्वागतम्," इति वदति। ततः, अस्य मन्त्रस्य प्रभावेन भूमिः आविर्भवति। "अकृतघ्नाय देवाय रुद्राय अकृतघ्नाय ब्राह्मणाय च, यदाप्तं तद् भगवतः समर्प्यताम्। जगतां नाथ, तद् ग्रहीतव्यं," इति मन्त्रं पठित्वा, अर्घ्यं पाद्यं च भूमये समर्प्यते। तदनन्तरं, "वरुणः तव शिष्यं रक्षतु, यथा तस्य शिरः मुण्डनं क्रियते," इति मन्त्रं उच्चार्य, यजमानाय घटः दातव्यः। ततः शीघ्रं पुनः स्नानं कर्तव्यम्, अस्य विषये न संशयः। दत्वा, मोक्षसंकल्पेन सर्वकामानां पूर्त्यर्थं, "ॐ! अहं सर्वान् भगवत्-भक्तान्, दीक्षितान् गुरून् च जानामि," इति मन्त्रं पठित्वा, भगवत्-भक्तेभ्यः नमस्कृत्य, अग्निं प्रज्वालयति। अनन्तरं सप्तसप्तति तिलोदनहोमं कृत्वा, "अश्विनौ दिशः सोमः सूर्यः साक्षिणः सन्तु; वयं तुष्टाः स्याम, सत्यं वचः शृणु," इति मन्त्रं पठित्वा, "सत्येन भूमिः धार्यते, सत्येन भूमिः स्थिता," इति वाक्यं पठ्यते। सत्यकर्मणः अनन्तरं, ब्राह्मणाः पुनः अनुष्ठानं कुर्वन्ति। भगवत्, भक्त, गुरोः त्रिपरिक्रमा कृत्वा, गुरोः देवतानां च अनुग्रहात्, दीक्षा प्राप्त्यर्थं यदा कदाचित् अवसरः लभ्यते। एवं, मन्त्रेण शिष्यः सम्पूज्यः। शिष्यं दृष्ट्वा, कमण्डलुं गृहीत्वा, विष्णोः कृपया तस्य सफलता प्राप्ता; दीक्षा च कमण्डलुः लब्धा। ततः, मुखनिःस्वासं कृत्वा, गुरुना शिष्यः दीक्षितः। यदि अहं अधोऽधः भ्रमामि, तदा गुरोः विष्णु-दीक्षा लभ्यते। अस्मिन मन्त्रेण मुखनिःस्वासं कर्तव्यम्। एवं वस्त्रं लभ्यते; कमण्डलुं गृहाण, प्रिय। "गन्धपात्राणि, सर्वाणि सुगन्धानि गृहाण," इति मन्त्रं पठित्वा, मधुपर्कं गृहित्वा, मन्त्रं पठ्येत्। ततः, गुरोः पादौ गृहित्वा, यत्नेन तं तुष्टिं याचेत्; गुरोः उपदेशं स्मृत्वा, मन्त्रं पठ्येत्—"सर्वे भक्ताः मम वचनं शृण्वन्तु; मम गुरु सर्वकामान् पूरयति।" इति। एवं शास्त्रे भूमौ ब्राह्मणस्य दीक्षा निरूपिता। एतैः विधिभिः, हे भूमे, दीक्षा कर्तव्या। श्रीवराहपुराणे एकसप्तविंशतितमं अध्यायः 'ब्राह्मणदीक्षासूत्र' इति नाम्ना समाप्तः। अधुनातः, क्षत्रियस्य दर्पण-आञ्जन-मेखलादी विधिं व्याख्यास्यामि; शृणु, हे भूमे। पूर्वमन्त्रेण, भूमे, तस्य दीक्षा कर्तव्या। सर्वाणि तानि द्रव्याणि आनयेत्, हे तेजस्विनि, एकं विहाय। दीक्षायां पलाशदण्डः प्रयोगे न कर्तव्यः। पश्चात् अश्वत्थदण्डः दीक्षायां उपयोज्यः। यद् अहं उक्तवान्, तत् सर्वं कर्तव्यम्, पूर्वोक्तं च। मम पादौ गृहीत्वा, मन्त्रं पठ्येत्। एवं श्रीवराहपुराणे ब्राह्मणदीक्षासूत्रं क्षत्रियदीक्षाविधिश्च विस्तरेण निरूपितम्।