यदि कश्चित् परमं प्राप्यं, नित्यं मोक्षधर्मं इच्छेत्, तर्हि करीरवधः अनुमतः, उदुम्बरस्य च फलानां भक्षणं स्वीकृतम्। पिङ्गलमांसस्य मत्स्यस्य च सर्वथा भक्षणं न कर्तव्यम्। कदापि निन्दायां हिंसायां वा प्रवृत्तिः न कर्तव्या। यदि च दूरात् आगतम् अतिथिम् पश्येत्, तदा तस्य सत्कारः विधेयः। आचार्यपत्नी, राजपत्नी, ब्राह्मणपत्नी—एतानि कदापि न स्पृशेत्। सुवर्णं रत्नानि, यौवनस्थां स्त्रीं च—एतानि न स्पृशेत्। परस्य सौभाग्यं स्वस्य च दुरभाग्यं दृष्ट्वा, तत्रापि न स्पृशेत्। एवं पृथिवि, दीक्षां कामयमानं शिष्यं एवमुपदिशेत्। उदुम्बरपत्रे द्वे वेदिकामध्ये स्थापयेत्। मम वाहनत्वेन आह्वानात् पूर्वं, मन्त्रेण विधिना पूजनं कुर्यात्; एवं कुर्वन्, वर्षं वर्षयेत् पुनरुत्थापयेत्। ततः मन्त्रं स्मरन्, ‘‘ॐ वासुदेव भगवन्, मम एषः कर्म पृथिव्या वराहरूपेण सृष्टया सह संयुज्यताम्; मन्त्रं स्मृत्वा, आज्ञां ददातु, अनुभवयतु; भगवन्, आगच्छ—अयं ब्राह्मणः दीक्षां इच्छति, तव अनुग्रहेण स दीक्षितः भवतु’’ इति प्रार्थयेत्। एवं मन्त्रं जपित्वा, भूमौ गत्वा, शिरसा जानुभ्यां च नमेत्। ‘‘ॐ स्वागतम्, तव स्वागतम् एव’’ इति वदेत्। तदा, अस्य मन्त्रस्य प्रभावेन पृथिवी आह्वेयम्। मन्त्रः—‘‘अकृतघ्नस्य नाशकाय, देवाय, रुद्राय, अकृतघ्नस्य नाशकाय, ब्राह्मणाय, एतत् सर्वं भगवति दत्तं स्यात्; गृहाण, लोकनाथ’’ इति। एवं पृथिव्यै अर्घ्यं पाद्यं च दत्त्वा, तेन कर्मणा—मन्त्रः ‘‘एवं वरुणः तव शिष्यं रक्षतु, यदा तस्य शिरः मुण्डयेत्’’ इति। कर्तव्ये पात्रं आचार्याय दद्यात्, सुन्दरि। तदा शीघ्रं पुनः स्नानं कृत्वा, न संशयः। दत्त्वा, मोक्षसंकल्पेन सर्वकामसम्पत्तिं प्राप्य—मन्त्रः ‘‘ॐ अहं सर्वान् भगवत्-भक्तान् जानामि, सर्वान् सुप्रव्रजितान्, सर्वान् गुरून्’’ इति। भगवत्-भक्तेभ्यः प्रणम्य, अग्निं प्रज्वालयेत्। तदा सप्तविंशतिवारं तिलोदनं जुहोति। मन्त्रः—‘‘अश्विनौ, दिशः, सोमः, सूर्यः साक्षिणः स्युः; वयं तुष्टाः स्याम, मम सत्यवचनं शृणुत’’ इति। सत्येन पृथिवी धृता, सत्येन पृथिवी तिष्ठति। एवं सत्यं कृत्वा, ब्राह्मणाः पुनः पालयेयुः। भगवत्, भक्त, गुरुं च त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्। गुरोः देवतानां च प्रसादेन दीक्षा लभ्यते, कदाचित् दैवात्। एवं, सुन्दरि, शिष्यः मन्त्रेण सम्पूज्यः। शिष्यं दृष्ट्वा, कमण्डलुं गृह्णीयात्। विष्णोः प्रसादेन सिद्धिं प्राप्नोषि; दीक्षा च कमण्डलुश्च लब्धौ। तदा मुखनिष्पादनं कृत्वा, गुरुना शिष्यः दीक्षितः भवति। यदि अहं अधोऽधः गच्छन् विचरेयं, तर्हि गुरुश्च विष्णुदीक्षा च लभ्येते। अस्मिन् मन्त्रेण मुखनिष्पादनं कुर्यात्। एवं वस्त्रं प्राप्नोति, कमण्डलुं गृहाण, प्रिय। मन्त्रः—‘‘गन्धपात्राणि गृहाण, सर्वाणि सुरभिणि द्रव्याणि’’ इति। मधुपर्कं गृह्णन्, अयं मन्त्रं जपेत्। तदनन्तरं, गुरोः पादौ गृह्णन्, प्रयत्नेन तं तुष्येत्; गुरोः उपदेशं धारयन्, अयं मन्त्रं पठेत्—‘‘सर्वे भगवत्-भक्ता मम वाक्यं शृण्वन्तु, मम गुरु सर्वान् कामान् पूरयतु’’ इति। एवं, शास्त्रविहितेन विधिना, दीक्षायाः सम्पूर्णता सिध्यति।