शृणु, शुभे! यदा दीक्षार्थी दीक्षां कर्तुमिच्छति, तदा चतुर्दिशं चतुर्भिः कुम्भैः सलिलपूर्णैः स्थापयेत्। ततः सर्वतः शुभ्रसूत्रेण तं वेष्टयेत्, पापरहिते। एवं मन्त्रेण क्रियायां कृतायां, आचार्यः दीक्षां दद्यात्। सर्वं विधिवत् संगृह्य, आचार्यस्य कर्तव्यं निश्चित्य, स्वं च शुद्धीकृत्य पूर्वदिशं प्रति मुखं स्थापयेत्। यः शुचिः सन्, भक्तान् पश्यति, स्वयम् अपि भक्तः स्यात्। कन्यां दत्त्वा, पुनः तान् जनान् तस्मिन्कर्मणि न नियोजयेत्। यः अनुकम्पारहितः, स्वधर्मपत्नीं वा प्रियतमान्यां हिंसति, स ब्रह्महाऽपि, कृतघ्नश्च, गोघ्नश्च—एते महापातकिनः स्मृताः। बिल्ववृक्षः, उदुम्बरवृक्षश्च, अन्ये च यत्रकुत्रापि, परमं प्राप्नुयात्, मोक्षधर्मं इच्छन्। करीरवधः अनुमतः, उदुम्बरफलानि च भक्ष्याणि। न च मांसं वराहस्य, न मत्स्यं किञ्चिदपि भक्षयेत्। नापि कदाचित् परदोषकथनं वा हिंसां कुर्यात्। अतीव दूरात् आगतम् अतिथिम् दृष्ट्वा, तं सत्कुर्यात्। आचार्यपत्नीं, राजपत्नीं, ब्राह्मणपत्नीं च कदापि न स्पृशेत्। सुवर्णं, अन्यरत्नानि, यौवनस्थां स्त्रीं च परित्यजेत्। अन्यस्य सौभाग्यं, स्वदुर्भाग्यं च दृष्ट्वा, न द्वेष्टव्यं। एवं भूमे! दीक्षाकाङ्क्षिणं शिष्यं शिक्षयेत्। मण्डलमध्ये उदुम्बरपत्रे द्वे स्थापयेत्। मां वाहनरूपेण आवाहयितुम् पूर्वम्, मन्त्रेण विधिवत् पूजयेत्; एवं कृत्वा वर्षं वृष्टिं च पुनरुत्थानं लभते। "ॐ! वासुदेव भगवन्, ममायं कर्म यद् वराहरूपेण कृतायां पृथिव्यां संयुक्तं भूयात्; मन्त्रं स्मृत्वा, आदेशं कुरु, अस्मान् ते शासनानुभवाय प्रेरय; भगवन्, अयं ब्राह्मणः दीक्षां इच्छति, तव कृपया स दीक्षां प्राप्नुयात्," इति मन्त्रं जपित्वा, भूमौ शिरसा जानुभ्यां च प्रणम्य गच्छेत्। "ॐ! स्वागतम्, स्वागतम् एव ते," इति मन्त्रेण भूमिं प्रकाशितव्यां। "अकृतघ्नविनाशिने, देवाय, रुद्राय, ब्राह्मणाय, सर्वं लब्धं भगवते समर्पयामि; जगन्नाथ! गृहाण," इति मन्त्रेण अर्घ्यं पाद्यं च भूमौ समर्पयेत्। "वरुणः शिष्यं रक्षतु, यथा तस्य शिरो मुण्ड्यते," इति मन्त्रेण कर्तव्यम्। आचार्याय कुम्भं दद्यात्, शुभे। ततः शीघ्रं पुनः स्नानं कुर्यात्, न संशयः। दत्त्वा, मोक्षसंकल्पेन, सर्वेषां कामानां पूर्तये, मन्त्रं जपेत्—"ॐ! सर्वान् भगवत्-भक्तान्, दीक्षितान्, गुरून् च जानामि।" भगवत्-भक्तेभ्यः प्रणम्य, अग्निं प्रज्वालयेत्। ततः सप्तविंशतिवारं तिलोदनं होमयेत्। "अश्विनौ, दिशः, सोमः, सूर्यः साक्षिणः स्यु:; वयं तुष्टाः स्याम, मम सत्यं वचः शृण्वन्तु," इति मन्त्रेण। सत्येनैव पृथिवी धार्यते, सत्येनैव स्थिता। एवं सत्यम् आचरित्वा, ब्राह्मणाः पुनः पश्येयुः। भगवन्तं, भक्तं, गुरुम् च त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्वीत। गुरोः देवतानां च प्रसादेन, कदाचित् स्वयमेव दीक्षा लभ्यते। एवं, शुभे! शिष्यः मन्त्रेण संतुष्टिं कुर्यात्।