पुनः पृथिव्या भगवान् धर्मसम्बद्धं प्रश्नं पृच्छति स्म। सा चोवाच—"एष मे परमं रहस्यं, एष मे महत्तमं कौतुकम्।" तस्याः वचः मेघनिनादसदृशं श्रुत्वा, श्रीवराहः प्रहसन्निव प्रोवाच—"देवाः न जानन्ति, योगनिष्ठाः अपि न जानन्ति। सुन्दरि, एष धर्मः शुभः मम मुखात् निगदितः। यद् त्वं मां पृच्छसि, भाग्यवती, स दीक्षा च दिव्योपदेशश्च। यः कश्चित् मया वर्णितां दीक्षां प्राप्नोति, स सुखं लभते। येन जनाः संसारसागरात् जन्मनः च मोक्षं लभन्ति। अतः त्वं, देवी, आचार्यं समाश्रित्य, मां शिष्यं विद्धि, गुरोः उपदिश।" दीक्षाकाले यष्टव्यं—लाजाः मधु कुशा घृतं च सुधासमं, कृष्णाजिनं पलाशदण्डः कमण्डलुः, हविष्यपात्रं स्रुचः पाका यष्टिकाः च, भोक्तव्यं पेयं च यथाविधि, विविधानि बीजानि रत्नानि च। एतान्येव गुरोः पादयोः समर्पयेत्, अन्यन्न किञ्चिद्। गुरोः पादौ गृहीत्वा वदेत्—"किं करोमि ते?" इति। दीक्षार्थी ब्राह्मणः षोडश हस्तविस्तीर्णं चतुरश्रं मण्डलं निर्माय, तत्रोपरि कमण्डलुं स्थापयेत्। तदनन्तरं नियमानुसारं नवधान्यस्य स्तरं स्थापयित्वा, तस्योपरी तिलपूर्णं पात्रं स्थापयेत्। तत्र पूजाकर्म कृत्वा, गुरोः कर्तव्यं निश्चित्य, चतुर्दिशं चतुर्दिक्कुम्भान् स्थापयेत्, समन्तात् शुक्लसूत्रेण बद्ध्वा, मन्त्रेण दीक्षां दद्यात्। सर्वं सम्यग् उपसंहृत्य, गुरोः कर्तव्यं निश्चित्य, आत्मानं शुद्धं कृत्वा, पूर्वाभिमुखः स्थित्वा, भक्तान् पश्यन् स्वयम् अपि भक्तः सन्, कन्यां दत्त्वा, तान् पुनः कर्मणि न नियोजयेत्। यो दयाहीनः स्वपत्नीं वा प्रियामित्रं हिंसति, ब्रह्मघ्नः कृतघ्नः गोघ्नः—एते पातकिनः स्मृताः। बिल्वोदुम्बरादिवृक्षाः सर्वदा ग्राह्याः। यः परमं श्रेयः, मोक्षधर्मं इच्छति, करीरवधः अनुमतः, उदुम्बरफलानि च। न च मांसं मत्स्यं वा भोक्तव्यम्। न कदाचित् परनिन्दा हिंसा वा कार्य्या। अतिथिं दूरात् आगतम् आलोक्य, तस्य सत्कारः करणीयः। गुरोः भार्या, राज्ञः भार्या, ब्राह्मणस्य भार्या—कदापि न स्प्रष्टव्याः। सुवर्णं रत्नानि, युवती च—एतेषु संयमः करणीयः। परस्य सौभाग्यं स्वदुर्भाग्यं च दृष्ट्वा, संयमं कुर्यात्। एवं, पृथिवि, दीक्षाकांक्षिणं शिष्यं उपदिशेत्। अन्ते, वेदिकामध्ये द्वे उदुम्बरपत्रे स्थापयेत्।