श्रीवराहपुराणे कदाचित् वरुणः तत्रैव पञ्चसप्ततिसहस्रवर्षाणि कठिनं तपः कृतवान्। तत्र स्थाने दृढव्रतधारी पुरुषः यद्यत् जीवन्नपि वा मृतः प्राप्नोति, तदसन्दिग्धं स्वेच्छया सर्वत्र विचरति। सर्वासां स्पृहानां परित्यागेन स मम लोकं गच्छति। तत्रैकः प्रवाहः सदा एकरूपः पतति। तत्रैव कुब्जाम्रवने सप्तसामुद्रकं परमं स्थानं स्थितम्। तत्र पुरुषः त्रयाणामश्वमेधस्यान्येव फलं लभते। ततः स्वर्गात् पतितः द्विजः कुलसम्पन्नः तत्र जायते। अथवा तत्रैव असङ्गः जितेन्द्रियः प्राणान् त्यजति। तत्स्थानस्य लिङ्गं ते वक्ष्यामि, शृणु सुन्दरि—यत्र गङ्गाजलेन संयुक्ता शुद्धा गाङ्गता दृश्यते। सा यथेष्टं सुगन्धिमाल्यपुष्पनैवेद्यं भुङ्क्ते। यथा धूमकेतुरग्नी च तत्र रमन्ते, तथा अन्ये अपि। कदाचित् राजकुमारः राजकन्यायाः प्रति कोपितः वाक्यं अब्रवीत्। सः रूपवान्, आकर्षकः, राज्ञां गृहाणां च योग्यः। सदा तस्याः समक्षं स्थित्वा सा अपि पूर्ववत् तद्रूपा जाता। तदा अहं तमग्रतः पतितं दृष्ट्वा कोपितः अभवम्। तदा कोसलाधिपतिः स्वपत्नीपुत्रयोः वचनं श्रुत्वा—'तत् वाक्यं मम सन्निधौ नूनं वक्तव्यम्' इति। ततः राजा स्मितपूर्वकं पुत्रं उवाच—'पूर्वं यत्पृष्टवान्, तत् वद सौम्य।' तदा सुवर्णरत्नवस्त्रभोजनादिकामान् ददौ। ततः पुण्यस्थलस्य सीमा स्थाप्य, स बहुधा दानानि अदात्। तस्मात् अवशिष्टं प्राप्य स राजपुत्रः महातपस्वी अभवत्। युध्यन्ती सा नाकुलेन निपातिता। तत्र बलवन्तः महाशक्त्याः, तपस्विनः महातपसा युक्ताः। सः चतुर्भुजः स्यात्, लोकमध्यस्थः, मद्भक्तानां सुखाय जायते। किं अन्यत् पृच्छसि? एवं श्रीवराहपुराणे भगवतः शास्त्रे कुब्जाम्रमाहात्म्ये 'रैभ्यप्रसादवर्णनं' नाम षड्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः। अथ ब्रह्मसूत्रोपवीतवर्णनं प्रवक्ष्यामि। धर्मान् श्रुत्वा, मोक्षस्य हेतोः, पुण्यक्षेत्रस्य माहात्म्यं विस्तरेण श्रूयते। मोहं च शुद्धिं च शृणोम्यहं भगवन्। पुनः त्वां धर्मसम्बद्धं पृच्छामि। एष मे परमं रहस्यं, परमा च जिज्ञासा। तदा पृथिव्याः वचनं मेघनिनादसदृशं श्रुत्वा—श्रीवराहः उवाच—'देवाः न जानन्ति, योगनिष्ठाः अपि न।' हे सुन्दरि, एष धर्मः शुभः, मन्मुखोद्गतः। यच्च त्वया पृष्टं, स उपनयनं दिव्योपदेशश्च। यस्योपनयनं मया निर्दिष्टं, स सुखं प्राप्नोति। येन जनाः संसारसागरात् जन्मवन्धनात् उद्धृताः भवन्ति। आचार्यं गच्छ, देवी, मां शिष्यं कुरु, गुरोः। लाजमधुसमिद्घृतानां हविर्यथामृतं दातव्यं।