एकाग्रचित्तया शृणु मे वचः, पृथिवि, यथा त्वयि निगद्यते। न हि कश्चन जानाति मम शास्त्रं, नापि अन्यः कोऽपि। तस्मात्, एकस्थया बुद्ध्या शृणु, पृथिवि। अग्नितीर्थं नाम, भद्रे, दीप्तिमत् परमं च वैष्णवम् अस्ति। तत्र केवलं स्नानमात्रेण, भद्रे, तत्फलं प्राप्यते—नात्र संशयः। विंशति दिनरात्रपर्यन्तं तत्र स्थित्वा, मम लोकं गच्छति जनः। येन चिन्तया मदीयं भक्तिं पण्डिताः प्रजानन्ति, सा सुखदायिनी। शुष्ककाले तु तद् तीर्थं शीतलं भवति—एष एव तस्य लक्षणम्। येन लोकाः भीषणं संसारसागरं तरन्ति। तत्र वायव्यं तीर्थं धर्मसम्भवम् उच्यते। यः तत्र स्नात्वा नित्यं जलक्रियाः कुर्वन्, वाजपेययज्ञस्य सम्पूर्णफलम् आप्नोति। दश वा पञ्च दिनानि एव मम नियमः स्थापितः। स चतुर्भुजः जात्वा मम लोके प्रतिष्ठितः भवति। येन लक्षणेन तत् तीर्थं ज्ञायते—तद् उत्तमं स्मृतम्। द्वादशमे दिने तस्य लक्षणं निश्चितम्। तत् शक्रतीर्थं नाम, सर्वसंसारविमोचनम्। तत्र शक्रः वज्रधरः स्थितः—नात्र किञ्चिद् संशयः। दशरात्रं उपोष्य मम लोकं गच्छति जनः। पुनः, एकचित्तया शृणु, सुन्दरी, सत्यम्। शक्रतीर्थस्य लक्षणं तव निगदितम्, पृथिवि। तत्र वारुणः पञ्चसप्तसहस्रवर्षाणि तपः अकरोत्। यत् किञ्चित् दृढव्रतः पुरुषः तत्र प्राप्नोति, जीवन् वा मृतः वा—स सर्वत्र स्वेच्छया विचरति, न संशयः। सर्वासक्ति परित्यज्य, स मम लोकं गच्छति। तत्रैकधारा नित्यं पतति, एकरूपा स्थितिः। तत्र कुब्जाम्रवने सप्तसामुद्रकं परमस्थानम् अस्ति। तत्र त्रयाणाम् अश्वमेधयज्ञानाम् फलम् आप्नोति नरः। ततः स्वर्गात् पतित्वा द्विजः स जातः। अथवा, अत्रैव असक्तः जितेन्द्रियः प्रेत्य गच्छति। अहं तव तीर्थस्य लक्षणं वदामि, शृणु सुन्दरी। यत्र गाङ्गता शुद्धा गङ्गाजलेन युक्ता दृश्यते। सा स्वेच्छया सुरभिग्रथितमाल्यपुष्पबलिं भुङ्क्ते। यथा धूमकेतुश्च अग्निश्च तत्र रमन्ते, तथैव। कदाचित् राजपुत्रः कोपितः राजकन्यां प्रत्युवाच। स सुदर्शनः, मनोहरः, राज्ञां गृहाणां च योग्यः। सदा च, पुरतः स्थित्वा, सा अतीते काले तद्रूपा जाता। तदा मयि कोपः उत्पन्नः, तम् अधः पतितं दृष्ट्वा। पत्नीपुत्रयोः वाक्यं श्रुत्वा, कोसलाधिपः प्रभुः। तत् वचनं निश्चितं मम सन्निधौ वक्तव्यम्। अथ राजा सस्मितं पुत्रं प्राह—‘वद, भाग्यवन्, यत् पूर्वं त्वया पृष्टम्।