शृणु, शुभस्मिते, अहं तस्य तीर्थस्य चिह्नं ते वर्णयिष्यामि। तत्र रथचक्रसमः कच्छपः सञ्चरति। तत्र स्नानं कृत्वा, सुश्रोणि, महानुत्तमः फलः लभ्यते। निःसंशयं, भूमे, तत्र एतत् प्राप्यते। तत्र मानवः दशपद्मफलम् आप्नोति। सः सदा सिद्धिं लभते मम लोकं च गच्छति। तत् पुण्यस्थानं ‘अग्नितीर्थ’ इति प्रसिद्धं, यत् कुब्जाम्रस्थले प्रतिष्ठितम्। कौमुदीमासे च मार्गशीर्षे च, तथैव माधवमासे यः सम्यक् काले तत्र स्थितः, तस्य चिह्नं पुनः शृणु, भूमे। एकाग्रचित्तया शृणु, भूमे। हि, न कश्चन मम शास्त्रं वेत्ति, न च अन्यः। तस्मात् एकचित्तया शृणु, भूमे। अग्नितीर्थं, आर्ये, तेजस्वि सर्वथा वैष्णवम् अस्ति। केवलं तत्र स्नानं कृत्वा, आर्ये, तस्य फलम् आप्नोति, अत्र न संशयः। एकविंशति दिनरात्रयोः वासं कृत्वा, सः मम लोकं गच्छति। येन मे भक्तिर्भवति, या सुखदायिनी, तद् विवेकिनः ज्ञायन्ते। ग्रीष्मकाले तद् शीतलं भवति—एष तस्य चिह्नं। येन जनाः भयानकं संसारसागरं तरन्ति। ‘वायव्य’ इति यत् धर्मसम्भूतं तीर्थं, तत्र स्नानं कृत्वा नित्यं जलक्रियाः च यः करोति, सः वाजपेययज्ञसम्पूर्णफलम् आप्नोति। दश वा पञ्च दिनानि, एष मे नियमः। सः चतुर्भुजः जातः मम लोके प्रतिष्ठितः भवति। येन चिह्नेन तत् तीर्थं ज्ञायते—तत् श्रेष्ठतमम्। द्वादश्यां तेन ज्ञायते, नूनं। तद् ‘शक्रतीर्थ’ इति प्रसिद्धं, सर्वसंसारविमोचनम्। तत्र शक्रः वज्रधरः वसति, अत्र न संशयः। दशरात्रोपवासं कृत्वा, सः मम लोकं गच्छति। एकचित्तया शृणु, सुन्दरि, सत्यं वदामि। शक्रतीर्थस्य चिह्नं वर्णितं ते, भूमे। तत्र वरुणः पञ्चसप्तसहस्रवर्षाणि तपः अकरोत्। यत् तत्र दृढव्रतः पुरुषः प्राप्नोति, जीवन् वा मरणानन्तरं वा—सः इच्छया सञ्चरति, निःसंशयम्। सर्वासक्तिं परित्यज्य, मम लोकं गच्छति। तत्र एकः स्रवः सदा पतति, एकरूप एव तिष्ठति। तत्र कुब्जाम्रवने ‘सप्तसामुद्रक’ इति परं स्थानं अस्ति। तत्र त्रयः अश्वमेधयज्ञफलम् आप्नोति पुरुषः। ततः स्वर्गात् पतित्वा, द्विजः कुलसम्पन्नः जन्म लभते। अथवा, यः असक्तः जितेन्द्रियः, सः अत्रैव देहं त्यजति। तस्य तीर्थस्य चिह्नं ते कथयिष्यामि, शृणु, सुन्दरि।