वराहपुराणम्

स्वर्गात् पतितः स तस्य तीर्थस्य प्रभावात्, वैशाखमासस्य शुक्लपक्षे द्वादश्यां दिवसे, जन्म नास्ति तस्य, न मृत्युः, न श्रमः, नापि किञ्चन भीः। तदा पृथिवि, अहं त्वां अन्यदपि वक्ष्यामि, शृणु। तस्य लक्षणं वदामि, येन स ज्ञायते, शुभे। माघमासे अपि शोभने कटिप्रदेशे, शुक्लपक्षे द्वादश्यां तस्मिन्नेव तीर्थे, यः कश्चन आगच्छति यथेष्टं गच्छति च, तस्मिन्नेव काले। यदि तत्र माघमासस्य द्वादश्यां कश्चन म्रियते, स पुनः पवित्रं फलमवाप्नोति। पुनः अहं वक्ष्यामि, शृणु पृथिवि। कुब्जाम्रस्य वनान्तरे, स देशः मम प्रियोऽस्ति, पुण्ये। तस्य लक्षणं वदामि, शृणु विशुद्धस्मिते। तत्र रथचक्रसमः कूर्मः सञ्चरति। तत्र स्नानेन, सुन्दरि, महत् उत्तमं च फलमवाप्यते। तत्र, हे पृथिवि, निःसंशयं एतत् प्राप्यते। तत्र पुरुषः दशपद्मफलमवाप्नोति। स सदा सिद्धिमवाप्नोति, मम लोके गच्छति। तत् तीर्थं अग्नितीर्थं नाम, कुब्जाम्रे प्रतिष्ठितम्। कौमुदीमासस्य, मार्गशीर्षस्य च, तथैव माधवमासे यः सम्यक् संप्राप्तः स्यात्, तस्य लक्षणं वदामि, शृणु पृथिवि। एकचित्तेन मनसा शृणु, पृथिवि, एतद्वस्तु। हि मम शास्त्रं न कश्चन जानाति, नान्यः कश्चन। एकाग्रचित्तया शृणु, पृथिवि। अग्नितीर्थं, कल्याणि, तेजस्वि, सर्वथा वैष्णवम्। केवलं स्नानेन, कल्याणि, तत् फलमवाप्यते—नात्र संशयः। विंशतिदिनरात्रपर्यन्तं तिष्ठन्, मम लोके गच्छति। येन बुधाः मम भक्तिं, सुखदां, विज्ञायन्ति। ग्रीष्मकाले शीतलं भवति—एष लक्षणं तत्र। येन जनाः संसारसागरं भीषणं तरन्ति। वायव्यं नाम तीर्थं धर्मजं, यः तत्र स्नानं कृत्वा नित्यं जलक्रियाः कुर्यात्, स वाजपेययज्ञस्य सम्पूर्णं फलमवाप्नोति। दशपञ्चदिनपर्यन्तं, एष मम नियमः। स चतुर्भुजः जातः, मम लोके प्रतिष्ठितः। येन लक्षणेन तीर्थं ज्ञायते, तत् श्रेष्ठम्। द्वादश्यां तेन ज्ञायते, नूनं। शक्रतीर्थं नाम, संसारात् मोचयति। शक्रः तत्र लोके वज्रधारी वसति—नात्र संशयः। दशरात्रोपवासेन, मम लोके गच्छति। एकचित्तेन मनसा शृणु, सुशोभने, सत्यं वक्ष्यामि। शक्रस्य तीर्थस्य लक्षणं उक्तं ते, हे पृथिवि।