एवं सुभगे मया उक्त्वा तत्रैव तिरोऽभवं। ततः कठिनतमं कर्म कृत्वा श्वेतद्वीपं प्राप्तवानहम्। धनुष्कोटिप्रसन्नशरखड्गसंयुतः मायाबलपराक्रमसमन्वितश्चास्मि। मम मायया, हे पृथिवि, किमस्ति ते? न त्वं मम मायां ज्ञातुमर्हसि। एवं मया, हे पृथिवि, मम महाबलयुक्ता माया कथा त्वयि निवेदिता। एषा हि कथासु श्रेष्ठा, तपःसु च परमं, हे शत्रुतापनि। यः श्रद्धया भक्तजनमध्ये एतां कथां सततं पठति, न तु अबक्तजनमध्ये प्रकाशयति, स च यदा पृष्टः मम भक्तजनानां पुरतः, अपि शूद्राणां मध्ये, पठति, यश्च प्रभाते दृढनिश्चयेन, हे पृथिवि, पठति, स कालपर्यन्ते पुरुषः स्वगतिं प्राप्नोति। यः प्रतिदिनं एतां महाकथां शृणोति, स पुण्यं लभते। एषा, हे शुभे, या त्वया पूर्वं स्पृहिता, सा मया अद्य कथिता। अधुना कुब्जाम्रकस्य माहात्म्यकथा प्रवर्तते। मम मायाबलश्रवणं निशम्य, व्रतस्थापृथिवी उवाच—"नाहं तद्वेद्मि, न च यद् पूर्वं त्वया उक्तम्। कुब्जाम्रके किम् पुण्यं च शाश्वतं च पुष्टिं च अस्ति?" तदा वराह उवाच—"कुब्जाम्रके या पुष्टिः तीर्थं च, हे निष्पापे, तत्सर्वं, हे सुन्दरी, शृणु, यथार्थं कथयामि। येन कृत्येन, यः तत्र स्नानं कृत्वा, मृतोऽपि प्राप्नोति—" "मधुकैटभयोः वधं कृत्वा ब्रह्मणः आज्ञया, तत्राहं महर्षिं रैभ्यं दृष्टवान्, प्रणतः पृथिवि। स तु धीरः, धर्मज्ञः, शुद्धः, कुशलः, जितेन्द्रियः च। स सहस्रवर्षाणि केवलं जलं पीत्वा, तद्वत् शैवलपत्रैः जीवितवान्। तेन, हे देवि, महात्मना रैभ्येण परितुष्टोऽहम्। स यदा तपःचरन् गङ्गाद्वारे आगतः, तदा अहं तं किञ्चित्कारणेन प्रादुर्भूतवान्। तस्मात्, हे बुधे, एष देशः कुब्जाम्रक इति प्रसिद्धः।" "अधुना अन्यदपि वक्ष्यामि, शृणु एतत्, हे पृथिवि। तत्र तं मुनिं कुब्जरूपिणं दृष्टवान्। तं व्रतस्थं मुनिं प्रणम्य तस्य पुरतः स्थितवान्। मम वचनं शृण्वन् स तपोधनः मुनिः—यदि भगवाञ्जनार्दनः लोकपालकः तुष्यति, तदा यावत् लोकाः तिष्ठन्ति, तावत् ते भक्तिः, हे जनार्दन, सदा अस्तु, यावद् तव वासः तिष्ठति। एष एव मम हृदि प्रतिष्ठितः, मया च धार्यते।" "एवं रैभ्यवचनं श्रुत्वा पुनः अहम्—हे पृथिवि, यदा ब्राह्मणः मम वचनं एवं श्रुत्वा—'भगवन्, अस्य तीर्थस्य श्रेष्ठस्य माहात्म्यं, अन्यानि च ये तीर्थानि अत्र प्रतिष्ठितानि—' तदहं सत्यं वदामि, हे ब्राह्मण, यत् त्वया पृष्टम्। कुब्जाम्रके कमलाकारं तीर्थं स्थितम्।