प्रातःकाले तत्र आसनं, कुम्भं, दण्डं स्थाप्य, त्वरितं आगन्तुं विस्मृतं किम्? किम् त्वया शीघ्रं न आगतं इति ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, मुनिः तत्र मौनं उपविष्टः। तस्मिन्नेव काले, हे देवि, स उत्तमः ब्राह्मणः अपि विचारयामास—कथं कालेन महता गतं? ब्राह्मणैः मम किम् उक्तं? किम् इदं समयः आगतः? किम् इदं इत्येव स भाषते। तस्मिन्नेव काले, हे देवि, तस्मै ब्राह्मणाय मया अपि पृष्टम्—किम् इदं, त्वं मोहितः इव दृश्यसे? अथवा किम् किञ्चिद् दृष्टवान्? मया एवं उक्तः स ब्राह्मणः स्वशिरः भूमौ न्यविशत्। स दुःखसन्तप्तः, प्रपन्नः, विषादयुक्तः, जगद्गुरोः समक्षं एव अच्युतस्य सेवायाम् अपराह्णे आगतः, किम् स्थानं विस्मृतं इति ब्राह्मणाः मम कथयन्ति। अहं श्वपचः अभवम्, मम पत्नी अपि श्वपचवंशे जाता। तया त्रयः पुत्राः, त्रयः कन्याः च जाताः। एकदा गङ्गायाः स्नातुं नदीतीरे वसन् गच्छन्, स्नानात् निष्क्रान्तः पुनः ऋषिभिः स्तुतं स्वरूपं प्राप्तवान्। मधवस्य सेवायाम् किम् पापं कृतं? अच्युतस्य सेवायाम् किम् अनवचितं भुक्तं? सत्यं वद, येन अहं नरकं गतः। पूर्वं ते उक्तवान्, मायया मोहितः। तस्य दुःखयुक्तं, करुणापूर्णं वचनं श्रुत्वा, अहम् उक्तवान्—मा शुचः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, स्वदोषसम्भूतं दुःखं, येन त्वं दुःखं प्राप्तः, पशुवंशं प्रविष्टः। पूर्वं अपि उक्तवान्, शृणु, ब्राह्मणश्रेष्ठ। दिव्यं वा भौतिकं वा, यद् इच्छसि, तव भोगं ददामि। वैष्णवी माया दृष्टा, यां त्वं ब्राह्मण इच्छसि; पञ्चाशद्वर्षाणि, श्वपचगृहे अपि न। अन्यं किमपि वक्ष्यामि, शृणु द्विजश्रेष्ठ। त्वया न किञ्चित् शुभाशुभं कृतम्। यानि पापानि, अतिक्रमाः, पूर्वजन्मनि कृतानि, येन त्वं इदानीं महद् अवस्थां प्राप्तः। शुद्धद्विजाः ये मम भक्ताः, तान् त्वं न अभिवादितवान्। भगवतो भक्ताः एव मम स्वरूपम्; अहं तैः एव अत्र विख्यातः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, नात्र संशयः। ये द्विजाः मम दर्शनं इच्छन्ति, ते अपि मम भक्ताः। विशेषतः कलियुगे अहं ब्राह्मणरूपे स्थितः। यः मां अत्र प्राप्तुं इच्छति, तस्य किञ्चित् अनुक्तं नास्ति। गच्छ ब्राह्मण, त्वं सिद्धः; प्राणत्यागे मम प्राप्तिः। एवं उक्त्वा, हे शुभे, अहं तत्रैव अन्तर्धानं गतः; अत्यन्तदुष्करं कर्म कृत्वा, श्वेतद्वीपं प्राप्तः। धनुष्मान्, तूणीरधारी, बाणशस्त्रयुक्तः, मायाशक्तिप्रभावसम्पन्नः। माया—किम् ते, हे पृथिवि? मम मायां ज्ञातुं त्वं अर्हसि न। एवं, हे पृथिवि, मम मायायाः महाशक्तिसम्पन्नं चरितं तव उक्तम्। कथासु उत्तमा कथा, तपःषु उत्तमं तपः, हे शत्रुशोषिणि। यः भक्तेषु एव इमां कथां सततं पठति, अभक्तेषु न पठति। यः पृष्टः मम भक्तेषु पठति, शूद्रेषु अपि। यः प्रातःकाले, हे पृथिवि, दृढनिश्चयेन पठति। सम्पूर्णकालस्य अनन्तरं, स मनुष्यः अन्तं प्राप्तः।