तस्याः मायया तत्र पुत्रपुत्रीजननं समजायत। जीवाः सर्वत्र सर्वदा विनश्यन्ति स्म। मायाजालमोहितः स न वेदेद् यत्कर्तव्यं यन्न कर्तव्यं। ततः सापरिणाम् वस्त्रधोरणाय घटं गृहीत्वा, गङ्गाजले स्नानाय स्थित्वा जाह्नवीं प्रविष्टा। तत्र तपस्वी ऋषिः पुनर्जन्म प्राप्तवान्, दण्डकमण्डलुधारी। यत्र वस्त्रादि यत्पूर्वं दर्शितं स्थापितं च, तत्र ब्राह्मणः विष्णोर्मायां ज्ञातुमिच्छन् तानि दृष्ट्वा। स योगाभ्यासं चिन्तयन् लज्जया वस्त्रं परिधत्ते स्म। तदा तस्य तपसा आत्मज्ञानं प्राप्तवान्। एवं स धर्मभ्रष्ट इव आत्मदोषं निन्दति स्म। निषादकुले जातः, अहं योग्यं चायोग्यं च खादितवान्। योग्यं चायोग्यं च पीतवान्, विक्रयविक्रयणीयं च क्रीतवान्। गृहे च अनुमत्यामनुमत्यां च खादितवान्—नात्र संशयः। ततोऽहं मन्ये, अन्यः कः पापं कृतवान्, वा कस्य पापं कृतम्। इत्थं भूमौ निषादः कोपवशः पत्नीं सुसंस्कृतां सतीं अन्वेषयति। "क्व गता त्वं, प्रिये, गृहे पुत्रान् मां च परित्यज्य?" इति पृष्टवान्। "किं त्वं दृष्टवती, या गङ्गातीरं प्राप्ता?" इति च। तत्र सर्वे जनाः पवित्रे मायातीर्थे समागताः। तत्र तस्याः वस्त्रं कमण्डलुं च नदीतीरे स्थितम्। स्नातुं यदा सा तपस्विनी, तदा केनापि मकरः तां ग्रहयामास। "नाहं कदापि तस्यै दुर्वचनं कष्टं वा उक्तवान्।" इति मनसि चिन्तयन्। "वा सा पिशाचैः वा दुष्टैः भूतैः ग्रस्तवती?" इति च। "किं पापं पूर्वे कृतं, किम् अतिदारुणं?" इति विलपन्। "मम हृदयानुगता, सौभाग्यशालिनी, प्रिये, मम समीपं आगच्छ।" इति प्रार्थयन्। "मम त्रयः पुत्राः, बालकाः, त्वया प्रियाः, मम प्रति दृष्टिं कुरु, सुशोभितश्रोणी।" इति च। "मम पुत्राः अत्र रोदन्ति, तव प्रियाः बालकाः।" इति विलपन्। "नूनं त्वं मां क्षुधितं तृषितं च जानासि।" इति चिन्तयन्। एवं निषादः इदं विलपन् इह च तत्र च। सा तव सह सुखेन संयोगेन वासं कृत्वा, अद्य गतवती, न पुनः प्रत्यागमिष्यति। तत्र ब्राह्मणः निषादाय प्रोवाच—"गच्छ, किमर्थं आत्मनं क्लिश्यसि?" इति। "पुत्राः कदापि न परित्याज्याः।" इति। दुःखशोकवशात् स सान्त्वनवचनं उवाच। "त्वया सान्त्वितोऽस्मि, ब्राह्मण, मधुराक्षरवाक्यैः।" इति निषादः उवाच। निषादस्य वचनं श्रुत्वा, स दृढनियमधारी ऋषिः उवाच—"मा रोदीः, शुभं ते स्यात्; या तव प्रिया सा अहं अभवम्।" इति। चरन्ति ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, निषादः शोकमुक्तः अभवत्। "किमिदं ब्राह्मण, यद् अस्पष्टं विचित्रं च भाषसे?" इति पृष्टवान्। निषादस्य वचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणः शोकात् मूर्च्छितः अभवत्।